Qatrykowe boje

Choć nazwisko moje kończy się na ski, a po kądzieli w nazwisku dziadków występowała staropolska matka, to nie dajcie się zmylić. W mojej krwi płynie żydowska krew. Zawsze będę stał po stronie swoich, pomogę każdemu bratu i siostrze i ich interesy będę przedkładał nad interesy innych. Nie dam bluźnić przeciw mej wierze i sprawy mej gminy zawsze będę stawiać na piedestale. Czym różnie się od nie żydów? Otóż u innych wyznań obserwuje permanentny brak skuteczności. Choć chcieliby osiągać wszystko to co ja żyd jak na razie osiągałem w swej determinacji, po prostu gubią się w swadach między sobą. Ostatnio zaszczytne miano żydów chciałbym przyznać jednak wszystkim antysemitą. W końcu zrozumieli jak to się robi. Co prawda bardzo chwiejne jest to ich żydostwo, a wspomniane zamiłowanie do swady prawdopodobnie prędzej czy później sprawi że utracą to zaszczytne miano w moich oczach. Pomijając to uwielbienie kłótni która także i mi jest nie obca brakuje im jeszcze jednej ważnej rzeczy - subtelności. Żyd taki jak ja jak drzwiami nie wejdzie to znajdzie otwarty lufcik. Moi oponenci od razu przyjeżdżają buldożerami.
Idąc dalej libertynem też jestem. Co prawda nie w sposób prezentowany przez pana Urbana, bo pan Urban dokonuje łącznia libertynizmu z socjalizmem co nie powinno się podobać żadnemu libertynowi. O dowodach na moją rozwiązłość i zamiłowanie wolności rozpisywać się nie będę. Napisze jedynie o “korzennym” dowodzie do których w dzisiejszych czasach należy przykładać dużą wagę: otóż wśród rodzinnych opowieści krąży plotka jakoby pradziad, czy też jego ojciec lub dziad (niestety pamięć kilka lat wstecz mam słaba a opowieść tę słyszałem od ojca od którego okazji do skonfrontowania aktualnej wiedzy już nie uświadczę), będąc szlachcicem, na co wskazuje wcześniej wspomniane zakończenie nazwiska na ski, przepił, przehulał i w końcu przegrał majątek a także wspomniane szlachectwo w trakcie oddawania się rozkoszą doczesności. Zatem nie dość że któryś z dziadów nie omieszkał pójść do ożenku z żydówką (co jak wiadomo jest jedynym sposobem na odziedziczenie tego zaszczytu) to jeszcze ten sam dziad albo i inny trybem swego życia wprowadził w geny mej rodzinny skłonności libertyńskie.
Idąc dalej tropem rodzinnych opowieści przechodzimy płynnie do odziedziczonej lichwy. Nie dość że dziadek (ojciec mojego ojca) przed wojną był prywatnym przedsiębiorcą i prowadził sklep chwytając się lichwiarskich sztuczek to i jego brat (albo któryś z jego wujów - tu też do gry dochodzi ma zwodnicza pamięć) wsławił się chlubnie w dziełach lichwiarskich. Zacznijmy od dziadka. Dziadek np. aby sprzedać w swym sklepiku z mydłem i powidłem, szklanki nie do końca żaroodporne, demonstrował klientom rzekomą żaroodporność chwytając się sztuczek godnych Coperfilda. Wlewał kilka kropel wrzątku do takiej szklanki po czym odwracał na chwilę uwagę klienta aby w tym czasie szkło nabrało odpowiedniej temperatury po czym bez przeszkód kontynuował pokaz uzupełniając szklankę wrzącą cieczą. Dziadek jednak wymięka przy przedsiębiorczości swego brata (bądź też innego członka rodziny - pamięć i te sprawy). Otóż przyjmijmy że był to brat co bym więcej nie musiał używać nawiasów, otóż ów brat w burzliwych czasach wyjechał do ziemi włoskiej i był uczestnikiem walk o Monte Casino. Jednak nie takim ot uczestnikiem przelewającym w swej durności swą cenną krew. Brat mojego dziadka wyjechał tam w celu zdobywania kapitału przy okazji prawdopodobnie przyczyniając się w swym niechlubnym (choć dla mnie jak najbardziej chlubnym) dziele do sławienia polskiej waleczności. Cóż bowiem najlepiej wpływa na polską waleczność? Ano brat dziadka wykorzystał swoje zdolności destylarskie i rozprowadzając samogon wśród swoich rodaków wspomagał ich w trudach żołnierskiej niedoli. Nie za bardzo wiem co stało się z majątkiem który zbił na tym procederze, mogę się jedynie domyślać że w krwi odezwały się instynkty szlachetnego przodka.
Oczywiście jest i druga strona medalu. W historii dziadka ze strony mojej matki przewija się socjalistyczny element. Nie mam tego jednak dziadkowi za złe. Dziadek był idealistą a na gruncie ideału socjalistycznego jestem jak najbardziej jego zwolennikiem. Gdyby wszyscy socjaliści byli jak mój dziadek PRL byłby prawdopodobnie krajem mlekiem i miodem płynącym. Jak było każdy wie i w to zagłębiać się nie będziemy. Dziadek nigdy nie był zatwardziałym komuchem i z wielką elokwencją wyłapywał wszystkie wady o których najwięksi przeciwnicy tamtego systemu prawdopodobnie nie mają zielonego pojęcia. Był także strasznie uczciwym człowiekiem - wystarczy wspomnieć iż nigdy nie zdarzyło mu się przejechać przystanku autobusem na gapę.
Jako że wszyscy wiedzą że każdy socjalista to żydokomuna to wracamy do pierwszego wątku i wszystko wychodzi jednak in plus na moją korzyść.
Najgorsze jest to że w dziejach swojej rodziny nie wyłapałem żadnego masona, co jest dla mojej osoby bardzo traumatyczne. Oczywiście pocieszam się iż organizacja ta jest tajna i nie koniecznie musiałbym o tym wiedzieć. Poza tym być może moi przodkowie nie chcieli abym osiadł na laurach i także wprowadził nowy element do tradycji rodzinnych.
Pocieszam się faktem że dziadek socjalista był filatelistą.