Qatrykowe boje

Ekonomia
Może nie jestem osobą która się powinna wypowiadać w tych kwestiach bo mam wiele problemów ze zrozumieniem niektórych mechanizmów rynkowych, ale co do podstaw które każdy powinien znać nie mam wątpliwości.
Kompletnie nie rozumiem czemu tak jest że odkąd pamiętam wszyscy ci którzy na pieniądzach się znają mówią że wydatki socjalne i obciążenia podatkowe są główną przyczyną nędznego rozwoju, a jednak zawsze znajdą się (p)osły którzy będą mądrzejsi.
Odpowiedz jest zdaje się najprostsza z możliwych. Gdyby wyborca był tego świadomi zapewne (p)osły też byliby pierwsi do liberalizacji gospodarki. Wydaje mi się że gro ludzi zdaje sobie z tego sprawę. Rzeczywistość jest nieco bardziej skomplikowana. Przecież jeżeli jestem leniem, choć zdaje sobie sprawę że bez pracy nic nie osiągnę, to jednak od maleńkości we łbie zakodowane mam że mi się należy. A nawet jak się nie należy to zaraz znajdą się tacy co mi i tak dadzą. Przy okazji mogę sobie pozazdrościć że sąsiad kupił sobie np. lepszą fure, ale jest i na to sposób. Zamiast,jak zdawać by się mogło, spiąć się w sobie i zacząć po prostu solidnie pracować to przecież jest na to lepszy sposób - można wykonać króciutki telefonik do urzędu skarbowego, gdzie zostanie się zrozumianym przez podobnych sobie debili, i już sąsiad będzie się musiał ostro tłumaczyć przy czym najpierw mu się każe zapłacić bo na pewno winien jest. No i już nie musimy się martwić że ktoś ma lepiej.

Edukacja
Jak byłem dzieckiem to nie było coca-coli. Tzn. była ale najpierw czasem na święta a z czasem ewentualnie raz na tydzień. Dziś codziennie wypijam 0,5 litra tego napoju bogów. Podobnie jak dzieciaki które mają po tyle lat co ja wtedy.
Gdy chodziłem do szkoły o tym że można kogoś od tak sobie zabić dowiedziałem się dość późno, kiedy w telewizorze zaczął lecieć hamerykański szajs. Dziś dzieciaki które mają tyle lat co ja gdy kole piłem raz na miesiąc, codziennie po szkole ładują sobie do łba scenki z takich filmów w ilości podobnej do tego co ja doświadczałem w ciągu miesiąca.
Gdy byłem mały oglądałem dobranocki: Misia Uszatka, Reksia, Bolka i Lolka, później przyszły Smerfy, Kubuś Puchatek, Gumisie, Brygada RR. Dziś z jebanego Cartoon Network dzieciakowi wkładane są do łba jakieś dziwne bajki gdzie co chwila ktoś kogoś napierdala, strzela i robi inne dziwne nie zrozumiałe dla mnie rzeczy. Przy tym wszystkim takie rzeczy jakich nauczyły mnie moje bajki zostały zepchnięte na dalszy plan. Podziw piękna świata, wiara w jego dobro, szacunek dla innych najbardziej nawet wrednych istot, inteligentne ośmieszanie zła, dziś się nie liczą. Zło się co najwyżej zabija. Tylko że najpierw trzeba by było nauczyć co to jest zło a co dobro. Skąd dzieciak ma wiedzieć w tym nieustannym zmienianiu kadrów, latających w koło promieniach laserów i innych najdziwniejszych broni kto jest ten zły a kto ten dobry. On wie że fajny jest ten kto zwycięży, że fajny jest ten kto zabije, nie istotne jest 10 sekund w których ktoś komuś mówi że go lubi - to są zbędne nudy gdy w pozostałej części filmu może zobaczyć latające przedmioty, strzelające karabiny, migoczące co 2 sekundy obrazki itd. Dzieciak wie że ktoś jest fajny ale co za różnica czy jest dobry czy zły.
Gdy byłem mały świat musiałem poznawać krok po kroku, budować go ze strzępków informacji jakie dochodziły mnie zewsząd. Od kolegów, ze szkoły, od rodziców i dziadków, telewizji ale także gazet i książek. To wszystko zabierało dużo czasu. Dziś wystarczy obejrzeć jeden film, wejść do internetu i wszystko wiadomo.
Dziewczyn żaden gość nie odkrywa dziś krok po kroku. Dzieciak widzi różnice między sobą a tą drugą stroną i od razu dowiaduje się na czym rzecz polega, a nawet wcześniej. Ja najpierw kochałem platonicznie w przedszkolu koleżankę, wiele lat później dowiadując się że można liczyć na coś więcej. A i to odkrywałem stopniowo. Który dzieciak w przedszkolu dziś potrafi się zakochać?
Gdy byłem starszy świadom już iż aby coś poznać trzeba na to czasu, pokory i wielu punktów widzenia, nieśpiesznie oddawałem się pokusom dawkując sobie ich natężenie zdając sobie sprawę że nic mi w ten sposób i tak nie ucieknie. Dziś dzieciak myśli inaczej. Musi mieć wszystko natychmiast, teraz, w tej chwili. Odarty w ten sposób z pośrednich doświadczeń, nie potrafi zahamować. Za każdym razem chcąc więcej i więcej. Przy tym wszystko to co wymaga cierpliwości jest nieciekawe. Wszystko to na co trzeba poświęcić czas staje się zbędne i niepotrzebne.
Gdy byłem mały szanowałem starszych. Nie mogłem inaczej. Gdybym potraktował nauczyciela z góry, od razu wyleciałbym ze szkoły. Bez żadnej dyskusji. Nie miałbym wtedy możliwości spokojnego doświadczania otaczającej rzeczywistości. W domu zapewne dostałbym taki psychiczny wpierdziel że najcięższe pasy byłyby przy tym pieszczotą. Dziś gdy gówniarz powie nauczycielowi kilka słów jak do kolegi puszcza mu się to płazem. Gdy ostentacyjnie pokaże że ma w nosie szkołę, nikt go nawet nie tknie bo to nie wychowawcze. A gdy nauczyciel mówi o tym rodzicom ci utwierdzenie w przekonaniu o anielskości swojej pociechy dedukują w swej mądrości że to zapewne wina nauczyciela który jest złym pedagogiem. A w domu dzieciak jeszcze dostanie za asertywność nagrodę. O wywaleniu ze szkoły choćby za najgorsze przewinienie nie może być mowy, bo to nie wychowawcze.
Cały proces dorastania to system naczyń połączonych. Gdzieś zostaje popełniony błąd w innym miejscu można go naprawić, jednak gdy wszystko szwankuje wyrastają zastępy nihilistycznych ćwoków dla których liczy się co najwyżej kasa, którą oczywiście według odebranych przez lata nauk najlepiej zdobyć kradnąc.

Kultura
Dosadnie to opisał Samogon do którego link podałem notkę niżej (albo i dwie).
Wszystko to co się dzieje wokół stanowi jedną całość. Kolejne ludzkie błędy i bezmyślności wynikają jedna z drugie i bardzo trudno odnaleźć praprzyczynę. Jednak gdy wszystko stoi na głowie trudno aby w efekcie ludzie myśleli rozsądnie, uczciwie i honorowo.

Jedyna recepta, o której chyba już gdzieś napisałem a ostatnio napisał również wspomniany Samogon to napierdalać. Napierdalać tych którzy są straceni. Zamykać, izolować, zsyłać na Syberie. Zastraszyć psów, co by wiedzieli że jak wychylą pysk z budy to w niego dostaną. I pomyśleć o tych kolejnych którzy przyjdą jeszcze bardziej brutalni i bezmyślni. Pomyśleć o tym aby nie dać im szansy aby takimi się stali.

Łącząc wszystko w całość i wracając do początku. Dwie historie trochę od czapy:
9 miesięcy temu stojąc na papierosie przed pracą z budynku wyszedł mało znany Marcinkiewicz. Miał przy boku dwóch borowców i stado fotografów. Wsiadł do samochodu i odjechał. Nic wielkiego.

Dziś gdy przyszedłem do pracy, przed budynkiem z 4 mafijne samochody, w środku wzmożona kontrola i panowie w pełnym fechtunku z pieskami.
Mimo to złotówka choć już dość dobrze uodporniona, poszła w dół (potem się odbiła co nie zmienia faktu że reakcja na wystąpienia była jaka była).

Trzeba być radykalnym niezależnie od ideologii bo inaczej prowokuje się rzeczywistość do bycia nadmiernie brutalną. Z drugiej strony rzeczywistość finansową należy popychać w stronę brutalności (trochę inaczej bym to nazwał ale niech tak będzie na potrzeby aktualnie obowiązującego sposobu myślenia). Każdy musi zrozumieć to że będzie zdychał z głodu jeżeli nie ruszy głową albo chociaż nóżkami i rączkami.
Byłbym skłonny zaakceptować moralizatorskie wywody polityków bo i tak pozostaną dla mnie głupie i nie wzruszające, a przede wszystkim i tak mi niczego nie ograniczą bo po prostu nie mają jak, co najwyżej będę musiał się z niektórymi rzeczami kryć. Byłbym w stanie je zaakceptować gdyby choć w niewielkim stopniu przywracały stan rzeczywistości i kształtowania człowieka z mojego dzieciństwa. Przede wszystkim jednak byłbym je w stanie zaakceptować gdyby raz na zawsze odpieprzyli się od moich często ciężko zarobionych pieniędzy. Albo chociaż nie oddawali ich śmierdzącym nierobom.