Qatrykowe boje

Mój ojciec zawsze z rozrzewnieniem wspominał jak to miał dziewczynę cygankę, i jak to z cyganami za młodu balował. Gdy mi to opowiadał to już nie miał kumpli cyganów ale strasznie za tamtymi czasami, było widać, tęsknił. Szczególnie się to objawiało gdy w telewizorze leciały jakieś festiwale muzyki romskiej, co to w zasadzie miały więcej wspólnego z disco polo, no ale starczyło że występowali cyganie i już byłem skazany na oglądanie tego badziewia. W każdym razie - trochę tej cygańskiej duszy ojciec przejął, a ja pewnie dostałem ją w którymś momencie życia w spadku.
No i jako że dawno nie pisałem sobie ot tak o życiu, a jakoś tak wyszło że ci cygani mi się przypomnieli to dziś będzie coś z zupełnie innej beczki (w zasadzie szczerze, to od paru ładnych tygodni mi się zbiera bo dziwa panie wokół mnie, dziwa). Zostawiamy wolność na boku, choć w zasadzie nie zupełnie - dziś trochę bardziej o wolności ducha niż materii.

Kiedyś gdy byłem młody i głupi (tymczasem pozostaje już tylko głupim), myślałem że kochać to musi być fajna sprawa. Nie to że dalej tak nie myślę, chodzi o co innego. Moje postrzeganie miłości sprowadzało się do wzajemności. I w zasadzie chyba tak każdy postrzega miłość. Wszystkie te werterowskie nieszczęścia dotykające dziesiątki młodych ludzi w każdym pokoleniu, polegały na tym że każdy z nich wychodził z założenia że skoro kocha to powinien być kochany. Że skoro nie jest kochany a kocha to nie może być szczęśliwy. A skoro cierpi a kocha, to przecież ta druga strona choć jest jedynie obiektem miłości, cierpieć winna jak my. I tu mi pewnego dnia coś zazgrzytało. Bo postrzeganie moje miłości jako czegoś wzajemnego nie może przecież implikować tego że ktoś kto być może myśli jak i ja ale po prostu żadnym uczuciem mnie nie darzy (i wszystko jedno czy ono kiedykolwiek było i wygasło, czy nawet na chwilę sie nie pojawiło) jest zobowiązany do tego aby cierpieć jak i ja. Co więcej wielokrotnie widziałem jak ludzie przestając się kochać zaczynali pałać do siebie nienawiścią. Sam kilka razy to przetrenowałem.
Oczywiście nienawiść i miłość pewnie mają ze sobą dużo wspólnego, choćby to że wyłączają umysł. I pewnie dlatego nie radząc sobie z bólem niespełnionej miłości po prostu dla własnej wygody zastępujemy sobie jedno uczucie drugim. Głupie to strasznie, ale i w sumie bez głębszego wnikania w własną dusze nie do ominięcia.
Żyjąc tak w oczekiwaniu na tę miłość, co to będzie wielkim romantycznym spełnieniem, kochając co chwila nieszczęśliwie, zauważyłem coś ciekawego. Najpiękniejsze miłości to te które nic nie oczekują, którym miłość nasza jest obojętna. Bo jak odwzajemnić nasze uczucie ma błękit nieba, albo księżyc i gwiazdy. Co może oczekiwać od nas morze które przepłyniemy, albo góra którą przejdziemy. Jak mają się odwdzięczyć nam za naszą miłość znaczki, albo kolejne zmajstrowane w warsztacie Harleye. Jak odwdzięcza się nam pijacka noc, czy zwykły kufelek piwa przed telewizorem. Każdy z nas kocha takie drobne rzeczy nie oczekując od nich nic ponadto aby istniały. Wystarczy że są a my już możemy je kochać. A gdy ich nie ma? To i tak mając świadomość że gdzieś tam są kochamy je nadal mimo że nie widzimy, nie słyszymy, nie czujemy ich fizycznie. Nawet gdy tracimy te nasze miłości bezpowrotnie to nigdy przecież nie obwiniamy za to ich samych. Nigdy nie znienawidzimy tego co szczęśliwie przeżyliśmy.

Ale tak naprawdę nie w tym rzecz. Najpiękniej kocha się chwile. I tak naprawdę to jest jedyną miłością naszego życia. Kochając morze nie kocham słonej wody, sztormów czy flaut. Kocham te wszystkie chwile które przeżyłem na morzu. I tylko je. Nie tęsknię za morzem dlatego że jest takie jakie jest, ale za to że było i mogłem przeżyć na nim to co przeżyłem.

Sprawa komplikuje się jednak bardzo gdy zaczynamy kochać ludzi. Na morze mogę zawsze wrócić. Do kogoś kto mnie nie kocha raczej nie za bardzo. I nie jest łatwo poradzić sobie z taką stratą. Tylko że tu zaczyna być pomocne to co powyżej.
Miłość nie polega na oczekiwaniach, roszczeniach i przedkładaniu naszego szczęścia nad szczęście innych. Nie kocha się za coś. Nie kocha się mimo czegoś. Kocha się za samo bycie, za sam fakt istnienia drugiej osoby. Miłość nie oczekuje wzajemności. Nienawiść którą zaczynamy czuć do siebie po rozstaniach, tak naprawdę świadczyć może o dwóch rzeczach. Albo po prostu nigdy nie kochaliśmy a jedynie tak nam się zdawało, albo najzwyczajniej nie potrafimy kochać i może lepiej powinniśmy najpierw pokochać ten błękit nieba. Potem może pokochać trochę bardziej siebie samych. A na koniec zabierać się za tę najtrudniejsza z miłości.
Bo niebo nie wymaga. Sami od siebie nie musimy też wiele wymagać, ale gdy pokochamy samych siebie życie będzie o wiele piękniejsze. Te najprostsze z miłości nie mają mocy ingerowania w cudze życie.
Gdy zaczynamy kochać innych, to nie po to aby nam było dobrze, żebyśmy jedynie my byli szczęśliwi. Nasze szczęście zaczyna łączyć się ze szczęściem drugiej osoby i gdy tylko pozbawiamy szczęścia obiekt naszej miłości automatycznie pozbawiamy się własnego szczęścia. A to zaczyna nakręcać błędne koło. Gdy okazuje się że jedynym wyjściem jest rozstanie, przeważnie już obie strony cierpią tak, że jedyne do czego są zdolne to nienawiść.
Błąd popełniamy dużo wcześniej a gdy wszystko sie wali już nie da rady go naprawić.
Pół biedy gdy faktycznie jest tak że potrafimy już tylko nienawidzić. Oboje. Gorzej gdy miłość gaśnie tylko po jednej ze stron.
Trudne to cholernie. I w zasadzie jedyne rozwiązanie to samemu dojść jak sobie z tym radzić.
Ja wiem jedno - gdy kogoś raz pokocham, kochał będę zawsze. Niezależnie co miałoby się dziać, niezależnie czy ktoś o tym wie czy nie jak to bywało kilka razy w moim życiu, niezależnie czy zostałem znienawidzony ot tak po prostu, niezależnie czy druga strona najzwyczajniej wybrała inną drogę. Będę kochał bo właśnie na tym polega ta cholerna miłość w całej swej sprzeczności - na tym aby być szczęśliwym, dawać szczęście a przede wszystkim na tym aby pozwolić być drugiej osobie szczęśliwą… a z tym często łączy się to aby dać odejść…

No i na tym zakończymy ten chaotyczny wywód pełen zapewne sprzeczności, nierozwiniętych myśli i zbyt głębokich analiz qatrykowego wewnętrza.