Qatrykowe boje

Z dumą “kradnę” tekst mojego wirtualnego kolegi Jędrzeja:
Tekst oryginalny ukazał się na blogu Rusz Sumienie

Co czuje libertarianin?

Gniew. Libertarianin jest wkurzony - i to nie wkurzony a’la “dokopię ci skurwysynu” ale wkurzony poczuciem niesprawiedliwości. Torturuje się niewinnych ludzi, świat siedzi na tyłku. Zabija się niewinne dzieci w imię politycznych celów i się publicznie oznajmia brak jakiejkolwiek skruchy i wszystko jest takie samo. Elity po raz kolejny pokazały na oczach wszystkich, że jedyne co nimi kieruje to żądza władzy i nienawiść do nas wszystkich ale nikt nie podniesie ręki. Ludzie giną, umierają z głodu, czasem błagają o śmierć, bo nie mogą znieść życia w świecie, który kręci się bezwładnością krwi. Ale ludzi bardziej interesuje nocne życie Paris Hilton niż los innych ludzi. Bo los inych ludzi to niewygodna sprawa. A nowoczesny człowiek nie znosi niewygody.

Frustrację. Libertarianin jest dwudziestopierwszowieczną Kassandrą. Patrzymy na świat dookoła i widzimy jak płonie - nie dziś i nie jutro, ale pojutrze, kto wie? Ludzie wychodzą z psami, opijają się po imprezach, cieszą się swoim życiem, ale nigdy nie przystaną i nie pomyślą, czemu zawdzięczają ten spokój i jak kruchy on jest, jak kruche jest ich własne życie i jak łatwo mogą je utracić. Cisza, cisza przed burzą…

Bezsilność. Libertarianin jest jednym człowiekiem. Jednym pośród pieprzonych siedmiu miliardów. I siedem miliardów ludzi pędzi ku krawędzi klifów i tylko libertarianin stoi między nimi i zagładą. I niezależnie od tego, jak mocno napnie mięśnie, jak wiele siły woli zaangażuje, jak długo powtarza sobie “wytrwaj… wytrwaj…” ta fala wciąż prze naprzód i to coraz szybciej. I musi sobie wmawiać, że to jego wina, że nie stara się wystarczająco mocno, że jest zły, bo mógłby poświęcić o wiele więcej czasu, energii, pieniędzy, a nie robi prawie nic. Dobrowolnie wyniszcza sam siebie, bo wie, że alternatywą jest przyznać swą bezsilność i poddać się. A na to libertarianin sobie nigdy nie pozwoli.

Samotność. Libertarianin widzi rzeczy, których inni nie widzą. Jest rozdarty między dwoma obrazami - obrazem gruzów, walających się ciał i ziemi szkarłatnej krwią oraz obrazem świata, w którym ludzie patrzą na siebie nawzajem i widzą swe odbicie, nie wroga, którego trzeba zniszczyć. Wie, że dziś świat zmierza ku tej pierwszej wizji, a ta druga jest jedyną, która ten świat może przed pierwszą uratować. Ale nikt tego nie widzi w taki sposób. To, co dla libertarianina jest eschatoniczną ideomachią, ostateczną walką między dobrem a złem, przeciętny człowiek postrzega jako gierkę, ekscytujący cyrk, w którym obstawia się zwycięzców i dyskutuje nad wynikiem. Grają sobie na harfach a Rzym płonie! Do cholery, on PŁONIE! Dlaczego chociaż nie spojrzycie w tę stronę, dlaczego chociaż nie spróbujecie posłuchać wiatru…

Dlaczego tak lubicie się śmiać, gdy się odzywa? Gdy mówi Wam o tym, jak bardzo wszyscy potrzebujemy, teraz, zaraz, popatrzeć w swoje serce i znaleźć tam odrobinę zrozumienia. Dlaczego odwracacie wzrok, gdy Was błaga o wzgląd? Snuje on, prawda, smutne opowieści, ale nie poznamy przecież radości, jeśli nie zmierzymy się ze smutkiem. Dlaczego nazywacie go utopistą, gdy mówi o tym, że wszyscy ludzie są równi i zasługują na taki sam szacunek? Czy nie tego nas uczyli nasi rodzice gdy byliśmy mali? Czy nie taka jest odwieczna mądrość, którą wszyscy powtarzają, choć nikt jej nie stosuje?

Proszę. To pali od wewnątrz. Popatrzcie w nasze oczy, jak zwęglone są od strachu. Popatrzcie na nasze usta, drżą z przerażenia. Jedyne, czego potrzebujemy, to zrozumienie. I potwierdzenie, że nie tylko nam zależy, że nie tylko my kochamy tę przeklętą kupę kamienia i przeklętą ludzkość, jaka na niej żyje. Że nie tylko my tak bardzo, tak strasznie chcemy, by ten koszmar się skończył.

Bo nie tylko my tego chcemy… Prawda?

Właśnie obejrzałem sobie kolejny film na temat światowego spisku. Filmik jest dość zdaje się świeży i nie doczekał się jeszcze tłumaczenia więc na razie tylko dla tych którzy posługują się ingliszem - Endgame. Wcześniej obejrzałem Zeitgeist - Duch Czasu, też mocny filmik.

Zeitgeist polecam na początek - podzielony jest na trzy części. Niektórzy mogą się zrazić pierwszą, inni zachwycić. Opowiada o religii. Druga część mówi o 11 września i wskazuje nieścisłości jakie przy okazji tamtych wydarzeń zaistniały w oficjalnych komunikatach. Trzecia to w zasadzie wstęp do tego co pokazane jest w Endgame. Opowiada na jakiej zasadzie powstawały banki centralne, do czego służą. W podsumowaniu jest już niezła jazda po tym jak to wszystko razem składa się do kupy, jak świat łatwo daje się manipulować i ogłupiać. Choćby przez “M jak Miłość”:>. No o tej wspaniałej polskiej produkcji co prawda nikt tam nie wspomina, ale doskonale wpisuje się ona w obraz jaki wyłania się z tego dokumentu.
Endgame idzie dalej. Opowiada o klubie Bilderberg (spójrzcie kto spośród polaków jest na liście:>), o tym że na nieformalnych spotkaniach klubu spotykają się najbardziej wpływowi ludzie świata. Przedstawia na czym tak naprawdę polega “nowy porządek świata” który ci ludzie chcą wprowadzić. Pokazuje jak na przestrzeni dziesięcioleci idea się rozwijała, przenikała ze wszelkimi totalitaryzmami na świecie. Głównym antybohaterem są tu m.in. Rockefellerowie którzy w zaskakujący sposób pojawiają się w najbardziej dramatycznych momentach historii świata. Opowiada o celu jakim jest stworzenie światowego rządu, który ma się ukształtować po połączeniu Unii - Unii Europejskiej , Unii Północnoamerykańskiej i Unii Azjatyckiej. O tym jak członkowie klubiki po kolei, krok po kroku tworzą podwaliny pod ten nowy ład. Kupa tam różnych dziwnych faktów, różnych rzeczy o których kompletnie nie wiedziałem a po wstępnej weryfikacji okazały się być jak najbardziej prawdziwe. Choćby ten o tym jak to w USA wprowadzono program kontroli narodzin.
Za piękny wstęp i zachętę niech posłużą słowa samego Busha Seniora z nota bene 11 września… 1990 roku:
“W tych kłopotliwych czasach, naszym piątym celem jest - Nowy porządek świata - który może zapoczątkować nową erę”.

Nie kręcą mnie paranoje jednak lubię stawiać pytania. Jeżeli coś widzę a ktoś mówi mi że tego nie widzę to zaczynam się zastanawiać. Jeżeli ktoś oszukuje w jednej kwestii to skąd mam być pewien że nie kombinuje w innych.
Patrze na te filmy i dostrzegam wiele spójnych wniosków.
Filmy stawiają tezę jakoby jacyś oni postanowili zapanować nad światem i wszystko kontrolować. I tu się zgodzę że to jest raczej paranoja. Nie ma mitycznych “onych”. Są ludzie. Ludzi którzy mając wpływy zapewne nie chcą ich stracić. W ten sposób nawzajem zaczynają się kontrolować. Ich interesy przenikają od dziesięcioleci i nikt z nich raczej nie chciałby stracić pozycji. Dlatego to działa jak samonakręcający się mechanizm.
Najistotniejsze w tym jest jednak to że ludzie nie potrafią wyciągać wniosków z przeszłości. Po wielokroć dostaliśmy w przeszłości dowody że godzenie się, ustępowanie, oddawanie swej wolności, niepodległości nie prowadzi wcale do wygodniejszego i lepszego życia. Prowadzi do wojny i masowej rzezi.
Dlatego nie mogę pogodzić się z tym że zwykli szarzy ludzie którzy pragną tego lepszego świata starają się udowadniać że kontrola, interwencjonizm, podatki i wszelkie działania które ograniczają wolność jednostki na rzecz innych jednostek przysługują się rozwojowi i lepszemu światu. Tak nie jest - wszelkie pomysły choćby miały na celu największe dobro które ograniczają działania i wolność jednych względem drugich, które nadają jakimkolwiek grupom przywileje względem innych grup, prowadzą po dość krętej ścieżce do kolejnych totalitaryzmów które zniszczą każde oznaki indywidualnej inicjatywy czy chęci panowania nad własnym życiem.
Lewica która kieruje swe ideologiczne zacietrzewienie w kierunku “burżujów”, kapitału dostrzega jedynie to że Rockefeller wyzyskuje ludzi. Jednak to zacietrzewienie nie pozwala Wam dostrzec że to dzięki władzy którą sami oddajecie takim ludziom, dzięki temu że mogą kontrolować każdego z nas, że mogą zaglądać nam do portfeli, że wiedzą kim jesteśmy, jakie mamy poglądy, jaką orientacje seksualną, co myślimy, jakiego wyznania jesteśmy mogą nami nie tylko sterować ale jeszcze parszywiej się na tym bogacić. Co więcej zastępujecie wroga jakimiś urojeniami, kierujecie swa nienawiść przeciw ludziom którzy są w takiej samej sytuacji jak wy sami. Kierujecie swą nienawiść przeciwko mnie choćby z tego powodu że udało mi się zarobić tyle aby spokojnie starczało mi na życie. I domagacie się piętnowania i kontrolowania mojej osoby poprzez urzędy skarbowe, poprzez hamowanie mojego bogacenia się. Oddajecie monopol na bogactwo takim ludziom którzy opętani obsesją władzy zaczynają się obawiać jej utraty i knują jak zachować ją po wsze czasy dla siebie.
Prawica z kolei biczując się swym konserwatyzmem, uwielbieniem zwyczajów, stawianiem ponad wszystko tradycji i uprzywilejowując wszelkie zachowania które temu wszystkiemu sprzyjają, nie dostrzega że idzie tą sama drogą którą podąża ku zagładzie lewica. Staracie się zachować stary porządek który dusi. Piętnujecie zachowania które wpływają jedynie na życie ludzi którzy się tych zachowań dopuszczają. Podtrzymujecie przywileje jednym grupom nie dostrzegając że ci którzy ich nie otrzymują czuja się dyskryminowani. Chcecie niepodległości podczas gdy nie potraficie oddać niepodległości jednostkom. Widzicie zagrożenie w wolności, w swobodzie przemieszczania się, w swobodzie religijnej, w swobodzie seksualnej itd. Powodowani nadzieją na zachowanie status quo oddajecie po raz kolejny władzę ludziom którzy tylko na to czekają aby odebrać Wam wszystkie wartości.

Nie widzę przyszłości. Mises kiedyś napisał że chciał zmieniać świat a stał się jedynie kronikarzem upadku. Ja dziś powoli zaczynam też sieętak czuć. Co więcej zauważam to w każdym czy to z prawa czy z lewa ideologicznym wojowniku. Mi przychodzi jedynie nieudolnie łączyć te dwa Wasze widzenia świata. Dwa niepełne widzenia świata.

I tak z wpisu który miał zachęcić do obejrzenia paranoicznych filmów wyszła mi jakaś pieprzona spowiedź połączona z pieprzonym manifestem.

Na koniec cytat który znalazłem u Barczentewicza:

Wszakże ten, kto was tyranizuje, (…) nie ma w rzeczywistości żadnej władzy nad wami poza tą, którą sami mu nadaliście, aby mógł was zniszczyć. Skąd wziąłby tyle oczu, by was szpiegować, gdybyście sami nie złożyli ich w jego ręce? Skąd czerpałby broń, którą bijąc zmusza was do poddaństwa, gdybyście sami mu jej nie użyczali? (…) Jakże mógłby posiąść władzę nad wami inaczej niż za waszym własnym pośrednictwem? Jak śmiałby was atakować, gdyby nie mógł przy tym liczyć na współpracę z waszej strony? (…)

Przestańcie służyć a przez samo to natychmiast staniecie się wolnymi. Nie wzywam was, byście podnieśli rękę na tyrana i obalili go, a proszę o to tylko, byście przestali go wspierać. Ujrzycie wówczas jak Kolos ów, pozbawiony piedestału, zapada się pod własnym ciężarem i roztrzaskuje na kawałki.

— Etienne de la Boétie, The Politics of Obedience. The Discourse of Voluntary Servitude, Auburn Al.: Mises Institute.