Qatrykowe boje

Uwielbiam ludzi którzy robiąc cokolwiek oddają się temu w całości, bez opamiętania. Mówiąc nie tylko wiedzą o czym mówią ale przede wszystkim z każdego słowa wypływa miłość i namiętność. Dwie zdawaćby się mogło nierozerwalne rzeczy. Ale tylko zdawać. Nie wiem czemu czuje się osaczony zewsząd ludźmi albo kochającymi albo namiętnymi. Strasznie mało jest osób które potrafią oddawać się obu tym rzeczą.
I to nie chodzi o potoczne znaczenie tych słów. Mam jakieś takie wrażenie że otaczający mnie świat pogrąża się w bylejakości. Miłość może istnieć bez namiętności, a namiętność bez miłości. Takie oddzielanie jednego od drugiego nie dość że od razu dezawuuje oba pojęcia to prowadzi przeważnie do kompletnego zrujnowania i pozbawienia cudowności której wymaga każdy obiekt obdarzany miłością i namiętnością. Kochać zaczyna znaczyć żądać i wymagać, być namiętnym przybiera postać choroby i opętania.
I tak się dzieje w każdej dziedzinie życia – od skundlonej polityki, poprzez szkołę i pracę, na najbliższym otoczeniu kończąc.
A w tym wszystkim sam odnajduje największą swoją winę. To ja pozwalam na wkradanie się drzwiami i oknami bylejakości do mego życia. To ja pozbawiam miłość namiętności i na odwrót. Zastępuje je na zmianę półśrodkami. Od nędznych seriali po nędzne pornole. Od bylejakiego żarcia po bylejakie picie. Przez bylejakie starania i bylejaką prace. Kończąc na bylejakim podejściu - co będzie to będzie. Tylko sen jeszcze potężny, umiłowany i namiętny.

Ale od teraz koniec. Koniec z miałkimi serialami, koniec z bylejakim żarciem koniec z pornolami koniec z lekceważeniem pracy i szkoły, koniec z „jakoś to będzie”. Nie będzie jakoś – będzie do kurwy nędzy tak jak ja chce i to najlepiej jak może być. Jak świat nie wyrobi z wymogami tym gorzej dla świata.

Przyszło mi polemizować w jakimś dziwnej sferze z pewnym Panem (mam nadzieję że jeszcze do mnie zajrzy:>). I w sumie nie za bardzo wiem dlaczego zaczęliśmy tą dziwną sprzeczkę (albo raczej wymianę zdań) i czemu zostałem nazwany typowym współczesnym fizykiem. I jeszcze kilka innych rzeczy m.in.: - że nie musze rozumieć - że akceptuje świat jakim jest (czyli nie wiadomo jaki, swoją drogą) - że chwale się wątpliwościami - a w ogóle to chyba za młody jestem aby w ogóle dyskutować.
Śpieszę zatem sprostować i doprecyzować kilka rzeczy.
Po pierwsze fizykiem nie jestem, i jeszcze trochę nim nie będę a jak już będę miał tytuł to też fizykiem nie będę bo to raczej równoznaczne nie jest. Tak samo jak po filozofii nie zostaje się filozofem a po polonistyce pisarzem. Mogę jedynie dążyć do tego aby kiedyś w przyszłości fizykiem być. I z tym się wiążą dwie rzeczy. Po pierwsze faktycznie za młody jestem - za młody do tego aby chwalić się osiągnięciami, chwalić się rozumieniem świata i jego mechanizmów. Po drugie oznacza to tylko tyle że fizykiem mogę nazwać kogoś kto rozumie trochę więcej niż przeciętny absolwent studiów doktoranckich. Pozostali niczym nie różnią się od robotnika kładącego dobrze kostkę brukową.
Czemu w ogóle o tym wszystkim pisze. Bo trochę mnie to wszystko hmm… ubodło. Bo wcale nie akceptuje świata jakim jest. Bo chciałbym go zmieniać.
Wszystko co robie w życiu to dążenie do tego aby zrozumieć. Zrozumieć wszystko od głupiego wzoru po myśli innych. Wiele z tych rzeczy nigdy nie zrozumiem, inne zmieniają moje spojrzenie na świat, a jeszcze inne zasiewają w mej głowie wątpliwości. Ale wszystko to sprawia że jeszcze bardziej pragnę dosięgnąć prawdy. Mojej prawdy.
A wątpliwości których zdawać by się mogło nie mam… Mam, i to wiele tylko że z wątpliwościami jest niestety tak że one potrzebują czasu aby burzyć mury. W miedzy czasie twardo trzeba być tym kim się jest w danym momencie. Bezkompromisowo. Aby nie pokazywać światu swoich słabych stron. Albo pokazywać tylko te które stanowią słabe ogniwo, z których wyrastają właśnie wątpliwości. Gdy pomoże mi ktoś zrozumieć, wyjaśnić te wątpliwości, przekonać do swojej prawdy to tylko mu podziękuje. Z drugiej strony ostateczną decyzję podejmuje sam. I tylko ja mogę obalić swój pogląd albo go wzmocnić. A najważniejsze jest to że nigdy tego nie wykluczę tzn. tego że mogę zmienić zdanie.
Ludzie różnie widzą świat. Ja lubię widzieć ten świat z różnych perspektyw co jednak nie oznacza że nie ma swojego subiektywnego oglądu. Ten subiektywny ogląd jednak dzięki temu że spoglądam na świat z różnych perspektyw potrafi ewoluować.

Miałem zamiar napisać dziś w końcu o pewnym człowieku. Zamiast tego jednak link do jego aforyzmów i ważnego dla mnie artykułu (odnoszący się w dużym stopniu do dzisiejszego wpisa).