Qatrykowe boje

W zasadzie to nawet nie wiem jak napisać to co zamierzam. Bo nie za bardzo chce się kłócić z faktami. A fakty jakie są to każdy sobie może przeczytać. Dość obiektywnie opisał to pomijając medialny zgiełk Polakwiększy.
Mnie przybija ogólny schemat reakcji na wszelkich forach i innych onetach gdzie chmara ciepłych kluch wylewa swą żółć. Że 200 na godzinę, że debil, że zabił kumpla itd.
Banda frajerów opętanych ideologią bezpieczeństwa. Wszyscy jeżdżą przepisowo, a pasje swoje realizują zapewne zasiadając codziennie wieczór na kiblu z brukowcem w dłoni krytykując i obwiniając przy tym cały świat za to jakie to życie ich jest chujowe.

Prawda jest taka że prawdopodobieństwo tego że ktoś spowoduje taki czy siaki wypadek jadąc 200 na godzinę a prawdopodobieństwo tego że wydarzy się to przy 50 na godzinę jest zapewne bardzo podobne (śmiem nawet twierdzić że stosunek wypadków przy prędkości 200 km/h do ogólnej liczby osób jeżdżących z taką prędkością do takiego samego stosunku przy prędkości 50 km/h jest zapewne znacznie mniejszy).
Różni ludzie, różne umiejętności, różne warunki. Kupa zmiennych. Zwyczajnie. To nie jest prosty wzór na życie.
Jednak to nie ten co jedzie 50 na godzinę jest bandytą, taki ma co najwyżej pecha jak straci kontrole.

Świat kurna gna jak nic ku zagładzie. Banda hipokrytów ulegająca propagandzie bezpieczeństwa staje się pożądaną przez masy normą.
Wychodząc na ulice, przechodząc przez pasy, jadąc autobusem, zasiadając w samochodzie podejmujemy ryzyko. To nie jest tak że świat jest idealny i nic nam się nie stanie jak będziemy odpowiedzialni. Proszę mnie dobrze zrozumieć - ryzyko nie stoi tylko po stronie kogoś kto gna 200 na godzinę. Zwyczajnie nasze życie jest nieustającą grą stojąc na przystanku podejmujemy ryzyko że wpadnie na nas rozpędzony samochód. Ale podejmujemy to ryzyko. Kwestia winy nie leży w prosty sposób tylko po stronie tego kto jest sprawcą. Życie to ryzyko i jakbyśmy chcieli być całkowicie bezpieczni to winniśmy sobie dawno temu zwyczajnie strzelić w łeb. To zapewnia wieczne bezpieczeństwo.

Ludzie mają dziwna tendencje do traktowania wielu niemoralnych, a przede wszystkim nieodpowiedzialnych czynów za przestępstwo. Nikomu nie przychodzi do głowy że problem zaczyna się jednak dopiero wtedy gdy na skutek tych czynów pojawiają się ofiary.
Zabił kumpla? Sorry bardzo, jeżeli wiesz że ktoś lubi sobie chodzić po dachu wieżowca i podskakiwać na jego gzymsie to nie przywiązujesz się do niego liną jeżeli nie jesteś żądny takich samych wrażeń co i on. Wsiadając z kimś do ferrari to nie ten ktoś podejmuje ryzyko tylko ja. Nie zapinając pasów to nie kierowca podejmuje ryzyko tylko ja sam. I to nie ma nic wspólnego z odpowiedzialnością kierowcy.

Jasne że nie chciałbym aby mnie ktoś przejechał na przejściu a potem jak mój ojciec umierać przez 3 miechy, ale to nie znaczy że uważam za racjonalne ocenianie 50 km/h na oki a 200 na nie oki. Bo albo ogólnie samo posiadanie samochodu traktujemy jak posiadanie broni i zakazujemy szaremu człowiekowi posiadania takowego jako zbyt niebezpieczne, albo stwierdzamy że wszelkie wypadki są pochodną nieskończenie wielu zmiennych których nie da się przewidzieć a prędkość jest co najwyżej jedną z takowych. Może bardziej znaczącą ale jedynie “jedną z”.

I na koniec - kurwa, ludzkość ma strasznie chorą i spierdolona moralność. Nie kumam jak można życzyć śmierci i ogólnie czegokolwiek złego komuś kto walczy o życie. Zwyczajnie wydaje mi się że najprędzej tacy ludzie zasługują na największą pogardę a nie ci którzy realizując swoje pasje, być może w sposób głupi i nieodpowiedzialny.

Dziś przypomniałem sobie przez przypadek że kiedyś pisywałem. Pisywałem, przynajmniej w moim mniemaniu, wiersze. W moim mniemaniu bo chyba szczytem poezji to to nie było. Gdzieś ostatnio przeczytałem jak to zdaje się Gałczyński pisał. Jak Gałczyński pisał to to było budowanie domu. Wiersz, niby ktoś mógłby powiedzieć, jak wiersz. Trochę słów, kupa talentu i mamy w kilkudziesięciu słowach zawarte tomiszcze filozoficznych wywodów. Albo jakieś błahostki. Jak Gałczyński pisał to stawiał rusztowanie. Potem szukał. Skreślał. Dopisywał.
Tak jakby malował. Tworzył, nadawał kształt, rzeźbił bo piękno powstaje w trudzie. Żeby człowiek stworzył coś pięknego musi się zmęczyć. Nie wystarczy widzieć oczami wyobraźni tego piękna.
Piękno powstaje z wysiłku. Z nieprzespanych nocy. Z bólu, z miłości, z zachwytu, z rozpaczy, z żalu, z empatii, ze strachu, z szczęśliwości. Z takiego koktajlu depresyjno euforycznego. Piękno nie uznaje kompromisów. Piękno jest doskonałe. Musi być doskonałe inaczej nie jest pięknem. Ale to połowa drogi. Połowa w której zawsze byłem tak mi się zdaje, dobry. Zwyczajnie nie zwykłem swego czasu tłamsić tych skrajności. Mam nadzieję że nadal nie umiem. Tak mi się zdaje, że gdzieś tam tli się ten narkotyczny stan który rzeczywistość jedynie próbuje zdominować. I wydaje się jej że jest górą.
Ale to tak trochę ja w tym przysłowiu że dobrymi chęciami piekło brukowali. Żeby napisać jak Gałczyński nie wystarczy zamykając oczy widzieć. Trzeba jeszcze wiedzieć jak to pokazać innym. I żeby to pokazać w całej okazałości trzeba najpierw stworzyć jakieś ramy a potem mozolnie wypełniać je słowami. Tak jak witraż - dobierać odpowiednie szkiełka. Gdy w jakimś miejscu nie pasują wyjąć i zastąpić je innymi.
Ja nigdy tego nie potrafiłem.
Zawsze słowa musiały cieknąć. Inaczej nie dawałem rady. I chyba nigdy nie dam. Może to też kwestia tego że nie potrafię zatrzymywać obrazów. Nie potrafię skupić się na uczuciu, stanąć obok niego, potem wrócić i powtórzyć to kilkukrotnie.
Te już trochę pożółkłe kartki wyglądają jakby były przepisywane. One tak zwykły jednak powstawać. Prosto z tych niewypowiedzianych, nieokrzesanych emocji na papier. I kiedyś napawało mnie to dumą. Dziś jednak jakoś tak bardzo sceptycznie na to patrze. Bo taka metoda jest dobra jak chce się mieć zapis ekg swoich myśli.
Żeby napisać jak Gałczyński jednak i to też nie starczy. Bo nikt nie napisze jak Gałczyński, jak Tetmajer, jak Herbert. Tu trzeba magii. Własnej magi. Własnej niepowtarzalnej magii. Własnych emocji. Własnego piękna. I tym pięknem, tą magią zaczarować innych. Gdy nie ma magii - nie ma i piękna. Gdy nie ma magii… rzeczywistość nigdy nie będzie z boku. Nigdy nie przytłoczy, nie zgniecie ani nie uniesie, nie nada lekkości. Rzeczywistość nie będzie natchnieniem. Najzwyczajniej w świecie będziemy częścią tej rzeczywistości nawet jej nie widząc. Bez marzeń bo w rzeczywistości nie ma na nie miejsca. Z emocjami których nie łapie się między opuszki i bawi jak kroplami miodu. Bo rzeczywistość emocje wchłania. Nie pozwala im istnieć a tylko zaistnieć.
Gdy nie ma magii… to czasem trochę jakby brakło nadziej.

Wczoraj drugi po Sierakowskim naczelny komunista RP Łukasz Foltyn dał wyraz jak bardzo jest oderwany od rzeczywistości.
Otóż stwierdził on że niemoralnym jest dawanie ludziom wyboru na co ma pójść ich 1% podatków. Bo klasyfikujemy komu dać. Klasyfikujemy ludzkie nieszczęścia. Oczywiście jak wiadomo najlepszą metodą pomagania potrzebującym jest państwo. Państwo podzieli równo i sprawiedliwie. To że państwo zabierze wszystkim (oczywiście nie po równo ale za to sprawiedliwie - tym co maja więcej więcej) żeby potem klasyfikować już niemoralne nie jest. Nie chce wchodzić tu w szczegóły bo do dzisiaj gdy sobie przypomnę jak przeczytałem te brednie to mam ochotę… no nieważne na co mam ochotę.
Chciałbym się skupić na genezie jaka wyłania mi się z wszelkich takich lewicowych pomysłów. To są takie trzy magiczne słowa: moralność, odpowiedzialność i lenistwo. Mówiąc wprost mi się wydaje że z każdym socjalistą jest tak że chce pozbyć się odpowiedzialności. Biorąc pod uwagę lewicowe hasła które ci ludzie głoszą, o tym że biedni, że potrzebujący i ich trzeba brać w opiekę wydaje mi się że lewica po prostu nie potrafi odpowiedzialnie nieść moralnego bagażu tych haseł. Wychodzi na to że ich to przerasta i muszą za wszelką cenę tę odpowiedzialność przerzucać na wszystkich ludzi.
Przecież nie od dziś wiadomo że lewica jest najbardziej moralnym z systemów, przez co może rościć sobie prawo aby przymuszać do moralności innych. Co więcej wiadomo również że lewica jest odpowiedzialna jak nikt inny, co w prosty sposób prowadzi nas do tego że reszta ludzi nie jest tak odpowiedzialna jak oni a biorąc pod uwagę poprzednie, czyli ich nad wyraz ogromną moralność również i do odpowiedzialności trzeba zmusić resztę.
Ja mam skrupuły aby zapytać wprost czy Łukasz Foltyn kiedykolwiek komukolwiek pomógł. Z jego wpisów wyłania mi się jedynie obraz że śmiem wątpić. Zdaje się kiedyś napisał on że przecież do tego jest państwo. Przypomina mi się od razu Urban który przynajmniej szczerze powiedział że nie pomaga bo jakby pomógł raz zaraz miałby na karku kolejnych biedaków i musiałby pomagać znów. Foltyn próbuje to ubrać w piękne słówka i jedynie gdzieś tam resztki człowieczej moralności nakazują mu twierdzić że wydajniejsze jest gdy odpowiedzialność za pomoc przekażę państwu. Będzie rozgrzeszony. Dał zapomogę w podatku dobroczynność nie musi go obchodzić. Głód moralny zaspokojony. Można się zając sobą.

Ciekawym jest to że lewica często wypomina kapitalizmowi że uważa że działania ludzkie oparte są na egoizmie. Ale czyż nie większym egoizmem jest przerzucanie odpowiedzialności za to co dzieje się wokół nas, na jakiegoś absurdalnego lewiatana? Czyż nie jest to właśnie kwintesencją egoizmu gdy przedkładamy wygodę życia, oddalamy problemy innych ludzi od najbliższych poczynając, poprzez sąsiadów a na (jaby to pompatycznie nie brzmiało) afrykańskich dzieciach kończąc? Czyż nie jest egoizmem wołanie na puszczy: ludzie pomagajcie innym i usprawiedliwianie tym samym swojej moralności, zamiast podejmowanie działania?

Czyż lewica nie cierpi na zwyczajne lenistwo w sferze ducha i serca? Lenistwo które w połączeniu z doktryną uwiera i wymaga usprawiedliwienia. Wymaga zapewnienia sobie spokoju. Spokoju leniuchowania w sferach zauważania nieszczęść innych ludzi poprzez przerzucenie pod przymusem odpowiedzialności i wyciszenie w ten sposób własnej moralności.
Czyż nie jest tak że lewicy nie podoba się bieda nie dlatego że ludzie cierpią tylko dlatego że te ludzkie cierpienia zakłócają jej spokój i uciechę z życia?

Życie jest proste. Wstajesz, ubierasz się, wychodzisz z domu, idziesz gdzieś na kilka godzin, wracasz. A pod tym płaszczem rzeczywistości świat jakoś tak inaczej wygląda. I czasem tak mi się zdaje że to jakiś dziwny sen mnie otacza. Ten wstań, ubierz się, wyjdź. A świat który jest najprawdziwszym jakoś tak biegnie obok nie próbując nawet zabrać głosu. Rzeczywistość która nie ma za bardzo ochoty domagać się o swoje prawa do bycia prawdziwą. Bo po co prawdzie moja świadomość jej istnienia. Po co realności moja świadomość istnienia realności. Co ciekawsze w zasadzie piękno realności chyba onieśmiela. Albo wywołuje lęk. I dzięki temu może ona sobie spokojnie podążać ku swemu jedynie wiadomemu celowi.
Najgorsze gdy tą rzeczywistość się ignoruje. Gdy śnimy, lunatykujemy całe życie. Wtedy ten obcy na pozór świat staje się pełnym demonów, które spychamy do niego z naszych snów. I te demony ożywają. I żyją gdzieś tam w zakamarku by nabierać siły. By umacniać swe siły. Ale w rzeczywistości demony nie istnieją. Więc co robi taka nierealna siła gdy orientuje się że nie ma prawa istniec w miejscu w którym się znajduje. Wraca do snu. I wtedy nie ma ucieczki.
Kładę się spać, ale śnię za dnia. Świat jest piękniejszy gdy co dzień pozwala się marzeniom zabierać głos. Nie koniecznie zabierać je rzeczywistości. Bo przecież prawdziwe życie jest właśnie tam, i tam ich miejsce. Nie ignorując ich, nie spychając na dalszy plan, nie przykrywając ich płaszczem codzienności snu dajemy im szansę niszczenia każdego demona słabości, który stara się wkraść do naszego snu.

Rzecz w tym tak naprawdę że chyba najbardziej warto być fair przed samym sobą. A gdy okazuje się że nie jest tak do końca nie wrzucać problemu jak dziecko kanapki za kanapę. A świat wkoło. Ludzie wkoło. To przecież zwykły sen który bardzo łatwo zmanipulować.