Qatrykowe boje

Zasadniczo tego że wszystkim zwisa i powiewa Grunt to dobre fun night.
O czym mowa? - ano o konferencji libertarian. A czym przejawia się zwisanie i powiewanie? W najprostszy sposób tym że pierwsze podsumowanie konferencji umieścił… JKM. Jak wiadomo główny przedstawiciel polskiego libertarianizmu. No i oczywiście jak na głównego przedstawiciela polskiego libertarianizmu przystało napisał same pierdoły. Zdaje się że drugi dzień kiedy niestety się nie pojawiłem był w zupełnie innym tonie niż ten pierwszy, choć zdaje się również, że pierwszego dnia według relacji głównego przedstawiciela polskiej myśli libertariańskiej też chyba nie byłem.
Nie będę wchodził w szczegóły bo mimo wszystko mam nadzieję że na temat zawartości merytorycznej ktoś jednak będzie miał dużo więcej do powiedzenia i jakieś sprawozdanie się gdzieś ukaże. Ogólnie mogę powiedzieć że troszkę jestem rozczarowany - bo po pierwsze było nudno, a po drugie było nudno. Nudno było dlatego że to co było w ciekawej formie było czymś o czym doskonale wiedziałem i opierało się na kompletnych podstawach, a nudno było dlatego że to co mogło być ciekawe było czytane a do odczytów mam stosunek dość ambiwalentny m.in. z tego powodu że na studiach mnie katowano tym że odczytem to można co najwyżej dzieci usypiać a czytać to mnie nauczyła babcia więc od pewnego czasu już nikt mi na głos tak dobrze robić nie musi. Oczywiście znając mój fart trafiłem na to co było takie jakie było - w sobotę się spóźniłem a w niedziele w ogóle się nie pojawiłem. No więc mam dość kiepski obraz całości.
Z tego wycinka pojawiła mi się jednak pewna konkluzja - tak de facto to nikt nie wiem co to jest libertarianizm. Każdy wyciąga sobie zupełnie inne wnioski - rozumiem że ferment intelektualny jest w każdym środowisku i nie koniecznie trzeba się we wszystkim zgadzać ale jak słyszę że copyright to jest coś o co “I care” albo że w sumie nie głupie jest współpracowanie z państwem no to kurna to nie jest zwykły dysonans środowiskowy. Oczywiście nie jest tak źle. To są jedynie uwagi co do kwestii oficjalnych - i zasadniczo te zarzuty odnoszą się do dwóch odczytów a że ja się lubię czepiać, to już nic nie poradzę.
Z innej strony bardzo przyjemnie było podczas wieczornej imprezki która o trwogo odbyła się w knajpie Bubla. Cóż za chichot losu. Poznałem polski hard core libertarianizmu kończąc wieczór w gronie anarchosatanistów gdzie podczas rytualnej czarnej mszy zjedliśmy dwa koty i jedną mysz oblewając to wszystko krwią tryskającą z otwartej aorty kozła ofiarnego
Na imprezie udało się nam wygrać konkurs. I było tak że każdy w naszej drużynie samodzielnie w pełni rozkminił wszystkie pytania natomiast Włodek od nas ściągał.
Z innych uwag to libertarianki nie całują obcych, jak i zresztą libertarianie

Fajnie było poznać tych parę osób z którymi się od dłuższego czasu intelektualnie onanizuje w sieci. Miło było też spotkać tych parę osób które kompletnie są z innego świata niż mój a mimo to coś nas łączyło i przyjemnie było zamienić kilka słów. Oby więcej takich imprez nie koniecznie okraszonych ziewowymi odczytami.

A w zasadzie nie tyle ludzkości co każdego państwa.
Każdy sobie tworzy jakąś wizję rzeczywistości - a to że wszyscy winni się kochać, a że to należy nienawidzić kogoś, a to że jedno jest moralne a inne jest niemoralne, no i tak do usranej śmierci.
Wszystkie te wizje mają jeden wspólny mianownik - raj na ziemi. I w zasadzie wszystko jest w porządku kiedy ten raj na ziemi robimy dla siebie i stosujemy się do tych swoich mądrości nie starając się zmuszać do naszej wizji nikogo innego poza nami samymi. No ale nie żyjemy na bezludnej wyspie i absurdem byłoby twierdzenie że można żyć w świecie gdzie każdy by się do tego stosował.
I tu pojawia się teoretycznie niewielki problem - próbujemy wpływać na innych - zaczynamy wymagać od innych żeby żyli podług naszych zasad. Ale tylko teoretycznie, gdyż praktycznie na tym zasadniczo opiera się rozwój cywilizacji - konkurencja idei, światopoglądów, rozwiązań była i jest konsekwencją tego że staramy się przekazywać otoczeniu w którym żyjemy i jednocześnie dobieramy sobie takie otoczenie w którym możemy swobodnie przekazywać własne myśli i przynajmniej pozornie wpływać na to jakie decyzje podejmuje taka wspólnota.
Problem zaczyna się na kolejnym etapie gdy wspólnoty o odmiennych poglądach zaczynają się ze sobą stykać. I tu też prawdopodobnie przy równowadze sił na drodze swobodnej wymiany doświadczeń można by zapewne wykształcić jeszcze lepsze rozwiązania. Na tym zdaje się winien polegać konserwatyzm (bo to co dziś zwiemy konserwatyzmem to jakaś pieprzona stagnacja zdaje się) - na swobodnej ewolucji, dostosowywaniu się do otoczenia i wymogów jakie niesie ze sobą rozwój.
Ludzie w takich niewielkich wspólnotach, grupach interesów nie koniecznie zaraz musieli by się identyfikować za każdym razem z tą samą wspólnotą. Katolik filatelista dajmy na to na gruncie filatelistycznym przynależy przecież do tej samej grupy interesów co wstrętny lewak filatelista wyznania senyszynowego, choć na gruncie światopoglądu obaj zwyczajnie by się zwalczali. Rzecz tę już dawno zrozumieli posłowie którzy mimo zaciekłych sporów politycznych toczonych publicznie jedzą razem rosołek w Hawełce. Mniejsza jednak z tym bo nie o to w tym wszystkim chodzi.
Problem jakby nie było zaczyna się gdy do głosu dopuszczamy państwo. Otóż państwo to taki twór który chciałby zrobić wszystkim dobrze a co za tym idzie znaleźć rozwiązanie wszelkich problemów i oczywiście zapisać wszelkie takie rozwiązania w odpowiednich ustawach.
Rzecz w tym że wszystko byłoby w porządku gdyby cywilizacja zachowywała się wedle lewicowej definicji konserwatyzmu czyli istniała nieustannie w takiej samej formie i nie przychodziły jej głupie pomysły rozwijania się i ewoluowania. Wtedy być może i dałoby radę zapisać wszystkie rozwiązania na każde zdarzenie jakie ma miejsce w życiu pojedynczego człowieka. Niestety ci głupi ludzie co i róż wymyślają sobie coś nowego. I kurde najgorsze że to co zapisaliśmy w jakiejś ustawie kilka lat temu dziś jakoś tak nie za bardzo pasi. No ale przecież nie można burzyć autorytetu państwa i wywalać ustawy do kosza i tym samym przyznawać się że do dupy ta robota. Znacznie fajniej jest napisać kolejną ustawę.
Tu też należy też i trochę usprawiedliwić państwo (niewiarygodne ale właśnie tak) - ludzie się przyzwyczajają do pewnych rzeczy. Czy komuś przyszłoby dziś do głowy że jak się bierze ślub to państwo o tym nie musi wiedzieć. Że swego czasu ślub to była kwestia obrzędu religijnego, okultystycznego i w żadnym pałacu nikt z władców nie notował sobie tego kto z kim i dlaczego.
Albo taka prozaiczna sprawa jak przymusowe wydawanie pieniędzy na usługi z których nie korzystamy. Dajmy na to na coniedzielne wystąpienie grupy teatralnej na rynku pobliskiego miasteczka. Dziwna sprawa zapewne dla takiego chłopa (no bo jak płacił haracz w postaci podatków to przynajmniej nikt mu nie wmawiał że to dla jego dobra… no dobra sorry… było to dla jego dobra no bo jakby nie patrzeć nie miał bliskiego kontaktu z szubienicą czy chociażby wilgotną cela w jakimś zamkowym lochu).
Albo gdyby takiemu robotnikowi w czasie rewolucji przemysłowej powiedziano że musi oddawać część pieniędzy z których utrzymuje rodzinę na to aby za kilkadziesiąt lat mógł spokojnie bawić wnuki to zapewne skończyłoby się to co najmniej jakimiś, delikatnie mówiąc, niepokojami.
W każdym razie takich ciekawych wynalazków które w głowach się ludziom nie mieściły, dziś mamy na każdym kroku pełno i każdy traktuje je jako coś oczywistego z czym nawet popolemizować sobie nie wolno a co dopiero krytykować i uchylać. No a odebrać ‘przywilej’ to i hańba dla państwa ale i przede wszystkim poważny problem który mógłby zdezorientować a przede wszystkim wielu oburzyć.
No więc państwo sobie brnie w gówno.
Dziś palące problemy cywilizacji to problemy które kiedyś nie były żadnymi problemami. Parafrazując pewne przysłowie - państwo stworzyło problemy z którymi teraz bohatersko walczy.
Oczywiście problemy państwa o których warto rozmawiać to nie problemy tego typu czy regulacja powinna być tylko jak ta regulacja ma wyglądać. Co ważniejsze państwo lubi żeby ludzie mieli problemy które państwo może regulować i na temat których ludzie będą się zawsze kłócić. Co więcej państwo też lubi przedstawiać te problemy jakby zależało od nich być albo nie być ludzi, natomiast inne problemy od których faktycznie zależy być albo nie być ludzi państwo woli sobie rozwiązywać (czytaj regulować) cichaczem.
Najpilniejszymi problemami państwa, zgodnie z tym co słyszymy w każdych wiadomościach, faktach czy innych wydarzeniach są zatem:
to czy aborcja to powinna być dokonywana, opisując już rzecz skrajnie, na życzenie czy też winna być całkowicie zakazana.
Czy pozwolić homoseksualistom na związki czy też im nie pozwolić.
Czy religia powinna być w szkole czy nie powinna, czy w kanonie lektur powinien być Gombrowicz czy Sienkiewicz.
Czy eutanazja powinna być dozwolona czy tez nie powinna.

No i tak dyskutujemy sobie o rzeczach z którymi od tysiącleci ludzie jakoś sobie radzili, no i zapewne będą sobie radzili niezależnie od woli państwa.
Aborcje były dokonywane i będą i hipokryzją jest twierdzenie że jak się ich państwowo zakaże to problem zniknie. Z drugiej strony wywieranie na kimś presji że powinien zabortować swoje potomstwo bo tak jest lepiej, nie różni się zasadniczo niczym od tego zakazu. Ja akurat w tej materii mam kupę wątpliwości choćby przede wszystkim natury moralnej ale jedno wiem na pewno: państwo lubi sobie takie spory wykorzystywać bo wtedy nie interesujemy się np. tym że a to akcyzkę gdzieś podwyższono albo jakiś nowy podatek ustalono. Zwyczajnie jak się krzyczy to bardzo łatwo takiej krzyczącej w emocjach osobie sięgnąć do kieszeni.
Idealnym modelem byłoby dla mnie gdybyśmy odwołując się do moralności nie tylko krzyczeli ale również byli gotowi podjąć odpowiedzialność za tą nasza moralność. Państwo pozwala zrzucać na siebie odpowiedzialność przez co bardzo łatwo powiedzieć ma być tak albo tak bo tak a nie inaczej pojmuje dobro i zło. Tylko to akurat że tak a nie inaczej je widzę gdy mnie sprawa bezpośrednio nie dotyczy nie jest żadnym usprawiedliwieniem.
Z homoseksualizmem jest tak że znów państwo najpierw stworzyło problem próbując sobie podporządkować instytucje małżeństwa usprawiedliwiając to na różne sposoby. Wzięło coś pod swoje skrzydełka co nigdy zasadniczo go nie dotyczyło. I tu znów: czy aby na pewno problemem dla kogokolwiek jest to że dwie babeczki żyją sobie ze sobą? Otóż nie - problemem jest to że państwo miesza się w to kto z kim jest. Tego nie dostrzegamy że nikogo nie powinno interesować,a w szczególności państwa, komu gdzie co wsadzam z wzajemnością (tzn zasadniczo w moim przypadku wzajemność polega na tym że tej osobie wkładam) i czy robimy to na podstawie przykazania bożego czy zgodnie z zaleceniami wielkiego potwora spagetti czy zwyczajnie z hedonistycznych pobudek.
Tak przy okazji tu dochodzimy do poważnej kwestii - równości. Z tą państwową równością to już jest zupełnie pokręcona sprawa. Bo niby są wszyscy równi wobec prawa a tu się jednak okazuje że nie do końca. Bo w zależności od tego co robimy, z kim jesteśmy, czy mamy dzieci czy ich nie mamy, jak zarabiamy pieniądze na każdą taka ewentualność państwo przygotowuje zupełnie inne prawo.
Ze szkoła jakoś z kolei jest tak że jako dogmat przyjmujemy to że każdy winien być wykształcony. Jakoś tak perfidnie pomijamy np fakt że w każdej klasie znajduje się zawsze taki co to nigdy i tak nie skuma że 2+2=4 a “O kurwa” to nie koniecznie jest zdanie podwójnie złożone. Co więcej jakoś nie dostrzegamy również tego że jeden mimo że będzie się starał zrozumie jedynie głębię Kaczki dziwaczki a inny z chęcią zapozna się z poglądami Platona przy okazji czytając po drodze Sienkiewicza, Gombrowicza i Tuwima, Herberta, Norwida i kilku innych jeszcze gości. Na dokładkę jakoś też nie potrafimy skumać że jeszcze inny nie koniecznie będzie miał ochotę poznawać radosną twórczość wieszczów takiej czy innej opcji ale np bardzo chętnie rozwiązałby sobie jakąś całkę w n - wymiarowej przestrzeni Hilberta. Powszechność edukacji zobowiązuje nie tylko do tego aby nikt nie był pozbawiony minimum wykształcenia ale także do tego że znaczna część nie wykorzysta swoich możliwości. Kolejna zaskakująca cecha państwowej równości - o ile już ma być równość (bo jak zauważyliśmy w poprzednim punkcie nie jest ona jednak taka konieczna) to musi to być równość na poziomie podłogi.
Tu oczywiście państwo ma sprzymierzeńca w społecznej różnorodności i perfidnie to wykorzystuje - przecież skoro jest tak że ludzie mają różne zdolności i poglądy co do tego jak kształcić swoje dzieci to oczywistym jest że spór o to którego wieszcza czytać można toczyć w nieskończoność, a w między czasie stworzymy sobie zastępy równych ludzi pozbawionych ambicji.
O eutanazji to już nawet nie ma co pisać. Tu by trzeba było poruszyć całą tęczę państwowych potworków które tworzą dziś zastępy cierpiących i samotnych ludzi, którzy w chwilach cierpienia pozbawiani są jakiejkolwiek nadziej. A gdy nie ma nadziej to i umierać śpieszno.

W każdym razie podsumowując - ja tu nie chcę toczyć sporów i rozwiązywać problemów które powyżej opisałem. Takich kwiatków można znaleźć codziennie na pierwszych stronach każdej gazety mnóstwo. Państwa tworzą problemy, potem z nimi bohatersko walczą. A ty człowieku się ekscytuj bo przecież od niczego innego nie zależy twoje życie jak od tego czy system ukształtuje jedna, druga czy trzecia ideologia.

…czyli o tym że nazwa to nie wszystko.

Dzisiejszy wywód zaczniemy od cytatu z profesora Sadurskiego:

(…)Dla liberalizmu (czy, by użyć brzydkiego słowa, libertarianizmu ekonomicznego) typu Friedricha Hayeka czy Miltona Friedmana, równość szans figuruje jako ideał rozumiany w sposób czysto formalny, jeśli w ogóle. „Life is not fair” - powtarza kilka razy Friedman w swej książce „Free to Choose” (napisanej wspólnie ze swą żoną Rose) i najwyraźniej nie sprawia mu to jakiegoś wielkiego dyskomfortu psychicznego czy intelektualnego. Tym różni się od Rawlsa, Dworkina czy Waldrona.

Na koniec, moją niechęć do afirmacji filozofii Hayeka wzmaga to, że jest on - w moim przekonaniu - autorem jednej z najbardziej fałszywych (w sensie niespełnienia) prognoz XX wieku, a mianowicie, że reformy typu „welfare state” muszą nieuchronnie prowadzić do państwa totalitarnego i gwałcącego ludzkie wolności i swobody polityczne. Wszystko, co wiemy o tendencjach rozwoju państw w wieku XX wskazuje na dokładnie odwrotną prawidłowość. Można nie lubić reform amerykanskiego New Dealu, reform brytyjskiego państwa dobrobytu po drugiej wojnie światowej czy powojennych państw skandynawskich - ale zarzuycić imk wzrastający trend w kierunku łamania praw obywatelskich i osobistych raczej nie można. Jakoś państwa wolnorynkowe (np, umiłowany przez libertarianow Hong Kong sprzed przejęcia przez Chiny) były bardziej gościnnym kontekstem dla aurorytaryzmu.

Swą fatalną prognozę Hayek wyraził już w swej bardzo wczesnej książce „The Road to Serfdom” (Droga do poddaństwa) - nawet w samym tytule, i nigdy z niej się nie wycofał. No ale, jak powiadają niektórzy, bardzo trudno jest coś przewidywać, a już zwłaszcza przyszłość.

Prof. Sadurski w swoim wywodzie na temat różnic w „liberalizmach” próbuje wytłumaczyć nam że ten liberalizm klasyczny, wolnorynkowy to on tak za bardzo nie jest git bo świat winniśmy sobie ułożyć tak aby było tak że „life is fair”.

Ale idźmy po kolei.
Na początek chciałbym zauważyć że Milton to za wiele z libertarianizmem nie ma wspólnego, a szczególnie z tym „libertarianizmem ekonomicznym” ale to drobny szczegół.

„równość szans figuruje jako ideał rozumiany w sposób czysto formalny, jeśli w ogóle”

Nie za bardzo wiem co znaczy to czysto formalny. To chyba kwestia niewygody definicji równości jaką profesor Sadurski zastaje u klasyków liberalizmu. Akurat Friedman o równości w swoim „Wolnym wyborze” dał dość szeroki wykład, który tkwił u podstawy tego dzieła, a z którym zgadzam się w całej rozciągłości.
Rozumiem dyskomfort profesora Sadurskiego co do tej nierówności w świecie. Jedni rodzą się w Monte Carlo i od kołyski zasuwają limuzynami, a inni rodzą się w Ugandzie (przepraszam wszystkich mieszkańców Ugandy jeżeli mylę się w ocenie poziomu życia w ich kraju) i nie mogą possać nawet cyca matki bo umarła na AIDS.
Możemy się zastanawiać jak rozwiązać problem dzieciaków cierpiących głód, i na pewno nie jest tak że liberalizm wolnorynkowy traktuje go (ten problem) czysto formalnie a tym bardziej jak twierdzi wielu ignoruje go całkowicie (śmiem twierdzić że bardziej mnie boli niedola tych dzieciaków niż niejednego socjalistę).
Jednak z drugiej strony nie możemy w imię równości stwierdzić że sprzedamy limuzynę tego bachora z Monte Carlo, aby pomóc dziecku z Afryki, a to w skrócie wydaje mi się insynuuję w jakiś sposób profesor.
Życie jest nie fair i choćbyśmy się usrali, że tak kolokwialnie powiem, to tego nie zmienimy. Równość jest zasadą o ile jest to równość traktowania ludzi, o ile jest to równość wobec prawa. Równość nie ma za to nic wspólnego z równością podziału, z, powiedzmy to dosadnie, z redystrybucją i janosikowaniem (tu chciałbym zauważyć że akurat Janosikowi w sumie bliżej do libertarian niż do socjalistów ale o tym kiedy indziej, a słowem „janosikowanie” posługuje się w jego obiegowej formie czyli – zabrać bogatym dać biednym), jakby to redystrybuowanie nie miało być szlachetne i w jak zawaluowany sposób ustanowione.
I wydaje mi się że tu spór toczy się właśnie między tymi dwoma równościami które niechybnie muszą wchodzić ze sobą w konflikt. Równość w tym janosikowym znaczeniu jak by pięknie nie była tłumaczona, a co więcej jaki by uczciwy człowiek jej nie wprowadzał, jest tylko przyczynkiem do jak najbardziej nierównego traktowania ludzi. I tu nie chodzi już nawet o podatki i państwowy wyzysk finansowy obywateli. Podstawy moralne i etyczne mają jakąś taką zadziwiającą skłonność do zacierania się we wszelkich regulacjach wytwarzanych przez państwo choćby pierwotnie tworzyli je najuczciwsi i najmoralniejsi. Nic tego nie zmieni, tak zawsze było i tak zawsze będzie. Co więcej nadawanie przywilejów mających służyć wyrównywaniu szans prędzej czy później prowadzi do dyskryminacji innych grup, mimo to przywileje pozostają a dyskryminacje próbuje się zwalczać wprowadzaniem kolejnych przywilejów.

moją niechęć do afirmacji filozofii Hayeka wzmaga to, że jest on - w moim przekonaniu - autorem jednej z najbardziej fałszywych (w sensie niespełnienia) prognoz XX wieku, a mianowicie, że reformy typu „welfare state” muszą nieuchronnie prowadzić do państwa totalitarnego i gwałcącego ludzkie wolności i swobody polityczne

Można nie lubić reform amerykanskiego New Dealu, reform brytyjskiego państwa dobrobytu po drugiej wojnie światowej czy powojennych państw skandynawskich - ale zarzuycić im wzrastający trend w kierunku łamania praw obywatelskich i osobistych raczej nie można. Jakoś państwa wolnorynkowe (np, umiłowany przez libertarianów Hong Kong sprzed przejęcia przez Chiny) były bardziej gościnnym kontekstem dla aurorytaryzmu.

Zacznijmy od końca – nie wiem którzy libertarianie wskazują Hong Kong jako ucieleśnienie libertariańskiego systemu wartości i zaczynam przypuszczać że myśl libertariańską pan profesor łączy jedynie z ekonomicznym anarchizmem (a w zasadzie rynkiem troszkę mniej ograniczonym niż inne) który jest także jedynie częścią ideologii anarchokapitalistycznej, która to z kolei jest częścią libertarianizmu (trochę chyba zagmatwałem ).
Wracając jednak do sedna, czyli domniemanego błędu jaki Hayek popełnił w swej „Drodze do zniewolenia”. No cóż realia w jakich Hayek pisał swoje dzieło były nieco inne niż dzisiejsze. Technika trochę mniej rozwinięta, myślenie znacznie inne itd. itd.

Dziś po całych dziesięcioleciach w wielu dziedzinach nauka poczyniła postęp – choćby w zrozumieniu czym w codziennym życiu kieruje się szary człowiek, a przede wszystkim jak nim manipulować. Goebbels byłby zachwycony dysponując dzisiejszymi narzędziami propagandy i manipulacji.
Zasadniczo rzecz sprowadza się do tego aby ludzie sami chcieli oddać swą wolność, żeby sami prosili aby ktoś podjął za nich decyzje, a przede wszystkim aby czynili to zupełnie nieświadomie. Współczesny totalitaryzm rozumie że musi się oprzeć na ewolucji – powolnej zmianie świadomości, zachowań. Ja nie chce wnikać w to jak to się robi, bo i pewnie wiele w temacie raczej mógłbym dowiedzieć się od profesora niż samemu wydedukować a tym bardziej opisać.
Co więcej życie w „cywilizowanym totalitaryzmie” nie opiera się tak jak kiedyś na jawnej przemocy. Zresztą przemoc jest zdecydowanie bardziej paraliżująca wszelką swobodę i wolność gdy nie dotyka nas fizycznie a jedynie wzbudza strach. Dziś i tego tak bardzo nie trzeba choć państwowy aparat przemocy wobec obywatela w współczesnym świecie jest chyba silny jak nigdy. Wielki brat obserwuje nas na każdym kroku, od ulic poprzez wirtualną rzeczywistość po konta bankowe. Wystarczy że wysikam się w krzaczkach przy metrze, ściągnę coś tak absurdalnego jak „niematerialną własność” z Internetu, bądź zrobię przelew na więcej niż 15 tyś a już mogę być pewien że system niczym oko Saurona namierzy mnie jak małego Frodo.
Państwo nie potrzebuje na co dzień posługiwać się przemocą tak jak sugerował to Hayek. Posłuszeństwo wobec władzy mamy mieć wpojone od maleńkiego. To nie my mamy myśleć a państwo. Lewiatan prawdę ci powie.
Miliony ludzi nie są posłuszne wbrew swej woli, z powodu wiszącego nad nimi jarzma państwowej przemocy. Te miliony są posłuszne dlatego że coraz bardziej stają się matrixowymi bateryjkami.
I tu powoli możemy daleko w dupie zostawić wszelkie spory między lewicą a prawicą, wolnym rynkiem a interwencjonizmem. Sposób myślenia jaki wykształca w nas państwo determinuje w nas to że to państwo wcale do nas nie będzie musiało strzelać. Zwyczajnie każdy rozkaz wykonamy ku własnej radości. Każde ograniczenie przyjmiemy z zadowoleniem.

Ile to potrwa? Kiedy jednak zacznie się strzelanie?
Dziś przecież nie jest to istotne.
A właściwie nie tyle co istotne co zwyczajnie przecież absurdalne. Przecież walczymy o równość. O to aby każdemu żyło się dobrze – to że przy okazji niektórym zawsze lepiej. Nieistotne. To że prawo do decydowania będą mieli niektórzy - też nieistotne. Grunt że wszystkim będzie dobrze – ciepło, syto i napito.

Wystarczy w całej rozciągłości, wbrew obecnym prawom i porządkom, z cała stanowczością mówić o tym co jest moralne w sposób logiczny. Wtedy możemy być pewni że zapewne ktoś pominie cały wywód logiczny, nie zada sobie nawet krzty wysiłku aby przeanalizować nasz moralny punkt widzenia i zaprezentuje samą konkluzje która przecież stojąc w całkowitej sprzeczności z obowiązującym sposobem (nie)myślenia, jest czymś co zgodnie z ogólnie przyjętym prądem światopoglądowym winna być w najlepszym wypadku wyszydzona i wyśmiana a w najgorszym jak wiadomo uraczona jadem nienawiści i agresji.
Bo komu chciałoby się wytężać umysł, zagłębiać się w podstawy wywodu logicznego skoro przecież mądrzejsi wiedzą lepiej co dobre a co złe. Wiedzą lepiej w jakim świecie ludziom żyje się lepiej a w jakim gorzej. Wiedza lepiej kto jak powinien się zachowywać i komu należy ufać a komu nie.
Od zawsze twierdze że ludzie nie są głupi (no może nie tyle twierdze co wierze, bo i pewnie też mi się zdarzały takie uogólnienia). To błędne koło sprawia jednak że sami zaczynamy sobie wmawiać że nie rozumiemy świata, że jesteśmy tępi. Rozglądamy się dookoła i widzimy ludzi podobnych nam. Ale zewsząd płynie przekaz: swołocz, lud, tępa społeczna masa jest głupia. Nie potrafi sobie poradzić. Ktoś musi o nas zadbać. Ktoś musi zadbać o nasze bezpieczeństwo. O to aby wyznaczyć kierunek tej nieświadomej świata masie. Masie do której jakby nie było należy każdy z nas. I choć sami w swej świadomości nie potrafimy się zdefiniować w ten sposób, uważamy się za lepszych to w podświadomości przecież widzimy że jesteśmy tacy sami. Tacy sami jak sąsiad, tacy sami jak kumple z podwórka, tacy sami jak znajomi z pracy. Tacy sami jak ludzi których bez namysłu potrafimy nazwać głupcami.

Kiedyś przeprowadzono taki eksperyment: na wykładzie pewien profesor umówił się z częścią grupy że na kwadrat będą mówić prostokąt a na każdy prostokąt będą mówić kwadrat. Kiedy na sali pojawili się niewtajemniczeni z początku protestowali. Masa reszty jednak przytłoczyła ich w ten sposób że jeszcze długo po wyjściu byli gotowi bić się z kimkolwiek kto śmiał twierdzić że kwadrat to kwadrat (było jakoś tak, może coś przekręciłem ale zasadniczo o to chodziło że grupa jest w stanie zmanipulować wśród jednostek oczywiste rzeczy).

Brniemy w naszym codzienny życiu na każdym kroku w takie paradoksy. I cholernie trudno powstrzymać się przed uległością i naporem filozofii mas. Szukamy autorytetów podczas gdy one same jeszcze bardziej wzmacniają w nas ten obraz gdzie na każdym etapie winniśmy myśleć a przede wszystkim powtarzać to co wszyscy wkoło.

Gdy ktoś krzyknie że król jest nagi? Rzeczywistość to nie bajka - tłum gotów jest ukamienować małe dziecko. W takim świecie żyjemy. W tym naszym świecie naturalnym jest że gdy ktoś próbuje nam pokazać że to co nam wmawiano całe życie, że to w co wierzyliśmy bo mówili nam o tym ludzie którym ufaliśmy, jest zwyczajnie sprzeczne z tym co każdy uczciwy i moralny człowiek winien wyznawać, reagujemy agresją.

A wystarczy przecież z tak oczywistego postulatu, który jest podstawą naszego definiowania dobra (której to podświadomej definicji jeszcze na całe szczęście nikomu nie udało się zatrzeć), a którym jest stwierdzenie że nikt poza nami samymi nie jest naszym właścicielem, poprzez logiczną konstatację dojść do zbudowania całego systemu wartości, który u każdego gdzieś w sercu tkwi od dawien dawna. Wartości które mówią np. jednoznacznie że każda forma przymusu jest złem. Że agresja która kierowana jest w kogokolwiek bez uzasadnienia (czyli gdy wcześniej ktoś nie zachował się agresywnie) jest złem. Że pozbawianie pod przymusem owoców pracy kogokolwiek, że wkraczanie w dobrowolne umowy pomiędzy ludźmi jest złe. Wystarczy. Na tym dalej można logicznie stwierdzać kiedy postępujemy dobrze, kiedy źle.

Coś jednak dzieje się takiego że nie chcemy tego dostrzegać. Wolimy spokój lemingów. Podążanie za masą. Bez odrobiny zastanowienia. Bez zainteresowania się co tak naprawdę kryje się za tą sączącą się pogardą, szyderstwem i nienawiścią. Bez chwili refleksji że jak te lemingi bezmyślnie bierzemy w tym udział.

so goodbye and goog luck …. lemmings…

post dedykowany licznej rzeszy komentatorów stąd.