Ja, poeta

To odcinek 13 z 25 w Bojowej Serii wpisów 30 tekstów

Poezja. Lubię poezję. Poezja stoi w kontraście do codzienności, jest przebłyskiem człowieczeństwa w świecie zdominowanym przez hordy barbarzyńców. Czytając poezję, próbując ją zrozumieć stajemy się lepsi. Tak jak daleko mi od twierdzenia, że należy czytać książki, tak uważam, że przeczytanie sobie od czasu do czasu jakiegoś poety robi z nas zdecydowanie lepszych ludzi.

Zrozumienie emocji, próba przeniesienia się w świat liryki pozwala rozwinąć najbardziej chyba wartościową ludzką cechę jaką jest empatia.

Poezja ma to do siebie, że w krótkiej formie, posługując się symbolami, wieloznacznościami i wysublimowanymi przenośniami przenosi nas w zakamarki duszy drugiego człowieka. Nawet najlepsza proza tego nie potrafi.

Kiedyś sam próbowałem pisać. Gdzieś po drodze zatraciłem ku temu pęd. I może dobrze bo było to bardziej wierszoklectwo niż coś godnego uwagi. Choć wciąż lubię niektóre z tamtych rzewnych kawałków. Polecam, szczególnie gdy ma się naście lat, spróbować ująć w słowa to co się czuje. Po latach fajnie przenieść się w przeszłość i poczuć to co się czuło pisząc. Wspaniały wehikuł czasu. Znacznie lepszy niż dziennik.

 

Coś co nosze w sercu
Niedokończone
Wszystko co rozpoczynam
Niedokończone
Niedokończony świat mych złudzeń i istnień
Niedokończone słowa moje
Spadają na wszystko by w tej samej chwili
Zapomnieć
Niedokończone uczucie rozbudzone w naszych sercach
Niechcący, niedokończone
Bo gdy giną moje myśli
Bo gdy mówię i słucham
Niedokończone

Photo credit: Multimaniaco / Foter / CC BY-NC-SA

Posted in Boje kulturalne.