Qatrykowe boje

Po raz kolejny postanowiłem obszczać Majorowi nogawkę. Ino nogawkę bo zgodnie z klasyfikacją bytów wyżej nie sięgam.

Major jak na Majora przystało zauważa pewną piękną prawidłowość. Otóż bowiem jest tak że lepiej jest obejrzeć w telewizorze “M jak Miłość”, zagryźć czipsem, popić piwkiem i pierdnąć w wygodny fotel niż dzielić los galernika.

Lepiej jest się nie bać niż żyć w strachu.

Przyjemniej jest wyjść do knajpy i zaliczyć numerek w kibelku niż coby jaki ubek obijał nam nocami nerki.

Wiadomo co lepiej i przyjemniej.

Pajtonowcy w swoim “Sensie Życia” bardzo ładnie osikali Majorowi nieco więcej niż tylko nogawkę.

Bo czyż nie jest tak że gdy wybieramy to “lepiej” stajemy się systematycznie nieświadomymi swej wyjątkowości zwierzątkami?

Ja nie chcę nie być świadomym. Nie chcę odbierać rzeczywistości taką jaką tworzą ją dla mnie inni.

Czy chcę jakiejś chwały, czy chcę zostać bohaterem? Tym bardziej nie. Jestem tchórzem i uciekam od wszelkich zagrożeń.

Ale jestem też człowiekiem i gdy banda dresiarzy atakuje mi kumpla to bez zastanowienia wpadam w tłumek ciulików z moimi marnej jakości wiatrakami (styl opatentowany przeze mnie w podstawówce polegający na zataczaniu kręgów zaciśniętymi pięściami na wyprostowanych rękach).

Ludźmi czynią nas sprawdziany jakie przynoszą nam okoliczności przyrody. Ludźmi czyni nas świadomość tego co w naszym pojęciu dobre a co złe. Gdy wyzbywamy się świadomości, gdy pozwalamy i tolerujemy małe kłamstwa systematycznie tego człowieczeństwa się wyzbywamy.

A ja bym chciał umrzeć pozostając człowiekiem. Nie chce być montypajtonowską kupą mięsa która zatraca się w trwaniu.

Jak każdy boję się weryfikacji mego człowieczeństwa i nie wiem czy nie zawiodę sam siebie.

Hemingway napisał że człowieka można zniszczyć ale nie pokonać.

I tak sobie myślę że czy to komunizm, demokracja czy anarchia w życiu każdego z nas przychodzi moment kiedy dowiadujemy się czy zostaliśmy jedynie zniszczeni czy też polegliśmy w walce o nasze człowieczeństwo.