Qatrykowe boje

Timmy niezasłużenie zrobił mnie bohaterem swojej opowieści. Pół dnia chciałem mu coś odpisać i naprawdę nie wiedziałem co.

Ładnych kilka lat temu, w pogodę mniej więcej taką jaką mieliśmy kilka dni temu, stałem na przystanku. Po drugiej stronie ulicy szedł starszy człowiek o kulach. Ledwo szedł i cały czas w jakiś pokraczny sposób odchylał się w tył. W końcu musiało się stać nieuniknione - staruszek zwyczajnie poleciał bezwładnie na plecy prosto w kałużę. Ktoś mu pomógł, postawił na nogi i poszedł. Staruszek podszedł pod ścianę pobliskiego budynku, oparł się i znów wywrócił. Tym razem minęło nieskończone 15-20 sekund nim ktokolwiek się nim zainteresował. Kiedy znów stał na nogach, mokry, dygoczący dalej walczył, starał się pokonać kolejne centymetry. Bo to nie była nawet walka o kolejny krok. On miał problem z przejściem kolejnych centymetrów.

Wtedy po raz pierwszy chyba zatrzymał mi się czas. Tamta chwila trwa do dziś.

Stałem na tym pieprzonym przystanku i patrzyłem jak poza czasem zniszczony człowiek walczy i się nie poddaje. Rzeczywistość obok mknęła a ja mimo, tak mi się zdaje, braku tej ignorancji którą otoczenie rzeczywistości przenikało tamto miejsce stałem jak sparaliżowany.

Potem wsiadłem do autobusu.

Przez kolejne dni czułem się tak podle, tak obecny w tamtym zatrzymanym czasie, a przede wszystkim przenikająco bezradnie, że obiecałem sobie że nigdy więcej takie oderwanie od czasu nie przysporzy mi tego cholernego uczucia które po dziś dzień przeszywa moje ja.

Wracając pewnej nocy do domu przysiadłem na przystanku na którym usiadł również bezdomny. Brudny, zarośnięty ale z takim dziecięcym uśmiechem niewinności poprosił o papierosa. Zapaliłem z nim. Coś mi opowiedział. W zasadzie w kilkunastu słowach przerywanych długim milczeniem opowiedział historie swojego życia.

Kiedy tak siedziałem z nim na tym przystanku a on z tym swoim niczego nie oczekującym, pełnym podziwu i beztroski uśmiechem patrzył w niebo na spadające krople deszczu czas się zatrzymał. I przecież mogłem skupić się na smrodzie i z odraza odejść nie widząc, nie przeżywając tej magii którą być może tamta chwila została przeze mnie obdarzona zupełnie niesłusznie.

Gdy umierał mój dziadek prosił mnie abym sadzał go na łóżku aby mógł popatrzeć przez okno. Bezwładne ciało, zniszczone przez chorobę która przenikała każdą komórkę jego ciała powodując niesamowity ból który odciskał się na jego spokojnej twarzy. Nie narzekał. Siedząc tak z nim tworzył się piękny wspaniały świat. Człowiek który umiera, który doświadczył na świecie wielu trudów, przykrości, który był swego rodzaju bohaterem, zniszczony przez upadlająca chorobę miał w sobie do ostatnich chwil dziecięcy zachwyt nad powabnością i pięknością świata. Przez to okno w które razem patrzyliśmy dostrzegał to co wydawać by się mogło błahością, nieistotnością, czymś nad wyraz zwyczajnym i zmieniał to w cuda. Błękit nieba, zieleń drzew, śpiew ptaków. I gdy podążając za nim, jego słowami podziwu odkrywałem świat za oknem, gdy zaczynałem widzieć jego oczami tworzyła się rzeczywistość przepiękności która istnieje poza czasem i będzie istnieć i po mój kres.

Nie chodzi o to aby się zatrzymać. Nie chodzi o te pierdoły którymi w taki czas jak ten, wlewają nam do głów różni moraliści. Nie chodzi o to aby zastanawiać się. Chodzi o to aby żyć i w tym życiu za każdym razem szukać nadzwyczajności. Żeby w banale dostrzegać niezwykłość. Żeby w człowieku nieciekawym odnaleźć część siebie. A resztę odrzucić.

Pozbawić świat automatyzmu, pustki, szarości mentalnej. Wtedy właśnie czas się zatrzymuje i chwila przeciąga się w nieskończoność tworząc kolejne światy w które można wracać.

Bawcie się, pijcie, jedzcie ku chwale Dionizosa i znajdujcie swoje światy w których czas nie istnieje.

Kiedyś pamiętam po sieci krążyła przeróbka jakiejś przemowy pewnej dyrektorki liceum, a w refrenie leciało w kółko: bezpieczeństwo, bezpieczeństwo, bezpieczeństwo…

Polecam przeczytać sobie trzy teksty (Miąsik, Olgierd, Vagla) na temat tekstu czwartego.

Ważną rzecz napisał Olgierd, a w zasadzie zacytował do czego służy TOR

„pozwala na przeglądanie stron blokowanych przez lokalną cenzurę i dostawców sieci. Dziennikarze używają Tora do bezpiecznej komunikacji ze swoimi informatorami oraz dysydentami. Grupy takie jak Indymedia polecają Tora jako zabezpieczenie prywatności i bezpieczeństwa swoim członkom. Aktywiści z organizacji takich jak Electronic Frontier Foundation (EFF) zalecają Tora jako mechanizm pomagający chronić wolność obywateli w sieci. Korporacje używają Tora by przeciwdziałać wywiadowi konkurencji oraz zabezpieczać przetargi przed podsłuchem. Tor jest używany jako alternatywa dla tradycyjnych połączeń VPN, które ujawniają ilość i chronologię komunikacji. (…) Wymiar sprawiedliwości używa Tora do odwiedzania i obserwacji witryn bez pozostawiania w logach rządowych numerów IP, a także ze względów bezpieczeństwa operacyjnego.“

Fajnym uzupełnieniem tego jest ps Vagli z linkowanego powyżej tekstu:

Być może istotnie jest to tworzenie dobrego klimatu dla powstania Rejestru niewygodnych stron, ale biorąc za pewnik to, co w sieci TOR się pojawia, można równie dobrze lansować w mediach tezę, że w godzinach pracy Policjanci bawią się w pedofilów i publikują zdjęcia dzieci z niedwuznacznymi komentarzami.

Dość ciekawe byłoby gdyby cytaty pedofilów którymi tak podnieciła się redakcja gazety okazały się czystą prowokacją policyjną (od których jak sugeruje Vagla i z tego co wiem na onionforum ponoć aż się roi).

Ludzie się boją. Oprócz pospolitych bandytów których spotykamy na ulicach, gdzieś tam czają się oszuści, pedofile, hakerzy, i inne kreatury dybiący na naszą moralność, cnote córek i synów, oraz uczciwość którą podstępem każdy taki jeden chciałby wykorzystać do niecnych celów.

Dość ciekawym jest dla mnie ta wiara ludzi że rząd/państwo jest w stanie stworzyć raj na ziemi, odnaleźć zuooo, odizolować, no i ogólnie wyrugować je z naszego życia. Jak trzeba być wielkim naiwniakiem aby pomyśleć że wystarczy zakaz, groźba państwa że to państwo za coś będzie karać, aby jakieś zjawisko zniknęło.

Prawda jest taka że takie kreatury jak pedofile istnieć będą. Świat jak za dotknięciem magicznej różdżki nie zmieni się poprzez wydanie dyrektywy czy zapisaniu w jakimś tam dzienniku ustaw zakazu takich to a takich czynów.

Pomijając już fakt że w wielu wypadkach takie zakazy działają wręcz przeciwnie - bandzior musi być bardziej ostrożny, a to wzmaga kreatywność i powoduje urodzaj wielu pomysłów jeszcze bardziej skrytego i potajemnego działania, pomijając to że jeżeli ktoś ma nieodpartą chęć czynienia zuaaa to to zuooo czynić będzie i żaden urzędas tego nie zmieni; pomijając to wszystko najistotniejsze jest to co było jedną z tez mojej poprzedniej notki - najwięcej tracą normalni ludzie.

Po mojemu niewielką ceną za możliwości które daje anonimowość ludziom wymienionym w cytacie od Olgierda, jest aby grupka obrzydliwców tworzyła sobie jakiś ciemny zakątek gdzie mogą popuszczać wodze swej chorej wyobraźni.

To ćwiczenie tej głupiej społecznej świadomości prowadzone wespół w zespół przez państwa i media, w celu zasiania w naszych głowach strachu i wzbudzenia w nas pożądania bezpieczeństwa skończy się tym że srać będziemy pod nadzorem kamer i przy otwartych drzwiach. Czego wszystkim zaniepokojonym tym że istnieją popaprańcy na tym świecie którzy mówią o, i co gorsze robią obrzydliwe rzeczy życzę. Poczujecie się bezpiecznie.

… i czemu nie ma w tym nic złego.

Kontynuując cykl wpisów inspirowanych wpisami cudzymi. Dziś Trystero, który jest moim w sumie, guru i często sprowadza mnie na ziemie wieloma swymi przemyśleniami, po raz kolejny dał mi pretekst do tego aby spróbować polemiki z jego argumentacją. Nic tak nie cieszy ucznia jak odrębność poglądów w stosunku do mistrza. Tym razem postaram sie jednak jakoś moje przemyślenia wyartykułować, choć do tej pory starałem się pozostawiać bez swego echa trysterowe wpisy w których pojawiały się pojęcia libertarianizmu czy szkoły austriackiej.

Co do szkoły austriackiej specjalistą nie jestem, jak i w sumie w sprawie libertarianizmu, co oczywiście nie przeszkadza mi za libertarianina sie uważać. Gorzej z zwolennikiem szkoły austriackiej, ale pewnie najbliżej mi do niej to raz, dwa w sumie wypowiadam się za siebie bo w tej sferze jestem przeogromnym ignorantem i mało co czytam Misesa czy Rothbardów, bo zwyczajniej wole pooglądać pornole, alternatywnie je tworzyć (bez udziału kamer oczywiście - niestety; choć kto mnie tam wie ) . Ale nie o tym…

Trystero podjął temat który mnie od pewnego czasu intryguje, i przyznam że jestem na wczesnym etapie jego “noramtywowania” w swojej głowie. Jedno co wiem, to po mojemu, pojęcie asymetrii informacji jest jednym z pojęć które w ekonomii w jakiś przedziwny sposób stało się synonimem demonów i wszelkiego zła. Asymetria informacji we współczesnej ekonomii jest hasłem którym odróżnia się idealnie efektywny rynek (na takowym mamy ponoć pełną symetrie informacji, chyba, taką przynajmniej definicję mogę wysnuć z tego co napisał Trystero) od rynku nieefektywnego. Oczywiście kwestia widzenia ekonomii. Ekonomia liberalna (we współczesnym sensie) z tego co pamiętam, przyjmuje za równoznaczne pojęcia efektywności rynku i jego wolności.

W tej kwestii, o ile dobrze rozumiem Trystero, mam również wątpliwości. Tyle że moje wątpliwości rozbijają sie nie o kwestie doraźnych korzyści a o pewną perspektywę czasową.

Z wolnym rynkiem jest ogólnie tak, że po mojemu daje on odruchy wymiotne po pewnym czasie. gdy sie przedawkuje pewne jego zalety. Efektywność rynku jest jak kilka kielichów. Jeżeli patrzymy z tej perspektywy, czyli gościa który walnął już parę bombek, efektywność wzrasta. I co gorsza w pełni korzystamy przy tym z wolności. Zdecydowanie idzie nam lepiej taniec, bajera i z łatwością lądujemy w łóżku z naszym obiektem pożądania. Gorzej nad ranem, gdy wolność rynku dalej działa a mimo to okazuje się że obudziliśmy sie obok potwora.

Chodzi zatem o to - czy wolny rynek i rynek efektywny możemy uważać za synonimy. Po mojemu z pewnością nie - i tu się z Trystero zgodzę, jednak nie jest tak że efektywność jest ważniejsza od wolności (wpadając w dychotomie Tygrysa, który “.jerdoli wolny rynek”, chodzi o to że konsekwencje działania z punktu widzenia jednej ideologii nie są tymi samymi konsekwencjami z punktu widzenia drugiej ideologii, inaczej mówiąc - jedne pojęcie obejmuje krótszą perspektywę czasową, drugie dłuższą).

Mówiąc jeszcze inaczej jedno podejście pokazuje że ktoś osiąga zysk kosztem innych, nie licząc się z nimi, drugie mówi hola, hola nie tak szybko zobaczmy co będzie za parę tygodni, miesięcy, lat.

Jedno mówi o rachunku zysków i strat tu i teraz, drugie skupia się na znacznie szerszej perspektywie i dłuższym okresie czasu.

Dobra, dość ogólników. Pocytujmy Trystero:

“…autor nie tylko uważa, iż rynek bez zakazu insider trading jest bardziej wolny niż rynek z rządowymi regulacjami w tej kwestii. Boudreaux wyraźnie argumentuje, że taki rynek będzie także bardziej efektywny. O ile pierwsze stwierdzenie jest prawdziwe, to drugie jest już jedynie myśleniem życzeniowym nie opartym na twardych fundamentach.”

To mniej więcej omówiłem powyżej. Jednak gwoli podkreślenia - paradoksem wolnego rynku jest to że w krótkim okresie czasu może on faktycznie być bardzo nieefektywny, ba, to co mają mu za złe apologeci wszelakich socjalnych rozwiązań (i to jest osobna kwestia o której warto podyskutować) w krótkim czasie może sie przyczynić do wielu ludzkich nieszczęść. W ogólności jednak nie jestem w stanie zrozumieć zarzutu że wolność rynku w dłuższym okresie nie jest efektywna. Nie wiem, być może się mylę i oszuści, hochsztaplerzy i inne mendy w białych kołnierzykach prędzej czy później nie doczekaliby się powszechnego ostracyzmu i konsekwencji swoich działań. I w sumie nawet nie o to chodzi - bo to jest jedynie niewielki wycinek całości, który jak zwykle w naszym świecie jest wyolbrzymiany do jakichś absurdalnych rozmiarów. Rynek jako całość w danym momencie może zadziałać nieefektywnie, w tym nie ma nic nadzwyczajnego - rzecz w tym że wolny rynek o wiele szybciej odkryje i dostosuje się do takich działań niż rynek regulowany, i w tym właśnie tkwi jego długofalowa efektywność.

“czy ten sam efekt cenotwórczy nie miałby obowiązek natychmiastowego powiadamiania rynku o każdym wydarzeniu, które może wpłynąć na sytuację firmy? Boudreaux naprawdę wierzy, że rynek jest bardziej efektywny gdy zarząd w panice wyprzedaje akcje spółki gorzej poinformowanym inwestorom niż gdy zarząd informuje inwestorów o powodach, dla których marzy o możliwości legalnego wyrzucenia akcji w rynek.”

Tu w pewnym sensie brak mi argumentów. W pewnym bo zwyczajnie nie uważam aby korporacje, firmy na wolnym rynku mogły egzystować w takiej formie jak obecnie. Co zatem idzie nie mogę się odnosić do zarzutu wobec czegoś co jest jedynie jakąś protezą krytykowanego pojęcia.

Uderzając z innej strony - podstawą wolnego rynku jest własność, a z tego co wiem wielu libertarian ( a wręcz nawet wiele liberałów klasycznych) kwestionuje taką formę własności jaką charakteryzują sie korporacje. W przypadku jasnego podziału odpowiedzialności, jasnego wytyczenia granic własności i możliwości dysponowania takową, na podstawie zawartych umów w łatwy sposób dojść nadużycia czy oszustwa. Dzisiejsze pojmowanie asymetrii informacji w takim kontekście jaki prezentuje Trystero to nic innego jak dzielne walczenie z problemem którego w normalnym świecie się nie uświadczy.

A teraz konkrety:

“Po pierwsze insiderzy nie mają zakazu handlu akcjami. Zakaz insider trading dotyczy handlu z wykorzystaniem konkretnych informacji poufnych. Członkowie zarządu widząc dobre wyniki spółki mogą kupować jej akcje – tak więc rynek nie jest pozbawiony impulsów cenotwórczych od insiderów.”

Jak zaznaczyłem na początku - dopiero co zaczynam zgłębiać temat. Raz z tego co wiem inside trading nie oznacza tylko “mieszania” akcjami podczas spadków. Dwa co konkretnie oznacza “konkretna informacja poufna”? Kto określa to kiedy informacja była na tyle poufna że miała wpływ na kurs, a kiedy nie? Nie zawsze przecież stan finansowy/produkcyjny etc przekłada się bezpośrednio na jej notowania. Co najgorsze jak Trystero wyobraża sobie zapobieganie sytuacji w której dzwonie do swojego kumpla, który dzwoni do swojego kumpla, którego konkubina kupuje/sprzedaje akcje na podstawie informacji poufnej która jakoś tak mi sie wymskła? Podsłuch na każdym telefonie i permanentna inwigilacja? Wileki Brat patrzy?

W ogólności, jakoś tam mogę zrozumieć chęć powstrzymania tej przeogromnej asymetrii która występuje w danym momencie gdy ta “poufna informacja” się pojawia, tyle że nie wydaje mi sie aby był na to jakikolwiek skuteczny sposób. Oprócz oczywiście libertariańskiego pojmowania własności w którym nie ma czegoś takiego jak ograniczona odpowiedzialność, czy tym bardziej pociąganie z automatu do odpowiedzialności kogoś kogo łatwowiernie wybrał sobie właściciel na przedstawiciela.

“Po drugie, Boudreaux zakłada, że zarząd, który nie jest wystarczająco uczciwy by wypełniać obowiązki informacyjne będzie wykorzystywał informacje poufne w ‘uczciwy’ sposób. Nie będzie na przykład ‘pompować’ cen akcji by wyrzucić swoje akcje ‘na górce’ tuż przed złożeniem wniosku o upadłość.”

Tu się znów zgodzę. Ale działa to również w ten sposób że z zasady “gorące” poufne informacje maja krótki żywot poufności. Trzeba sie jakby nie było spieszyć. Co oczywiście nie oznacza że dziwny ruch w górę nie powinien być dla inwestora niczym dziwnym. Jak najbardziej z mojej marnej perspektywy uczniaka być takowym powinien.

“Po trzecie, zalegalizowanie insider trading, w gruncie rzeczy oznacza zalegalizowanie spółdzielni. W końcu dokładna informacja o tym w jakich cenach i kiedy grupa inwestorów będzie kupować lub sprzedawać akcje danej spółki staje się informacja poufną, którą można legalnie przekazywać i wykorzystywać.”

Ciekawi mnie jak miałaby wyglądać taka legalizacja - i inna obawa, czy samo słowo legalizacja nie jest zaprzeczenie wolności rynku? Prawne sankcjonowanie pewnych działań nie jest domeną wolności - a co gdybyśmy zalegalizowali to aby Trystero przy każdy zakupie akcji miał zakupić również obligacje skarbu państwa? Na pewno z pewnych punktów widzenia byłoby to bardzo efektywne.

Na koniec Trystero zadaje pytanie:

“czy przekazanie informacji wszystkim inwestorom a nie Grubym Rybom nie stworzyłoby jeszcze bardziej efektywnego impulsu cenowego?”

Gdyby zająć krótką pozycje stworzyłoby to jak najbardziej efektywny impuls cenowy. Tak po mojemu.

Grunt to wiedzieć co to znaczy krótka pozycja. I tu pytanie moje - czy samo posiadanie wiedzy jaką posiada, sprowadzający mnie często na ziemie Trystero, z ogólnodostępnych w końcu źródeł, nie tworzy asymetrii informacji? Czy to że ja wiem co to krótka pozycja nie uprzywilejowuje mnie w stosunku do mojej siostry, kuzynów i koleżanek z akademii medycznej?

I skoro tak czym konkretnie różni się to od posiadanie informacji trudno dostępnej? Ilością osób które ją posiadają? Gdzie zatem granica? Od ilu osób rynek jest oki z taką asymetrią a ile osób to za mało aby asymetria była w porządku? I w końcu czy wykorzystywanie takiej informacji nie wiąże sie mimo wszystko z ryzykiem? I czy nie jest paradoksalnie tak że w świecie w którym inside trading jest zakazany mamy do czynienia z znacznie mniejszym ryzykiem takiej działalności?

Kot nie żyje. Nie, nie zdechł. Nie żyje. I nie mój. Bo koty są niczyje. Taka malutka część duszy, która była długo obok.

Nie fajnie bo to zawsze przypomina na czym polega życie. O wiele bardziej niż śmierć iluś tam setek anonimowych ludzików. Bo to była kocica która znała sekrety których znać nikt nie mógł. Bo to była kocica z którą z pozoru nic mnie nie łączyło. Ale dlatego strasznie hmmm… była częścią mnie. Była tą istotą która choć przy mnie, nigdy nie wchodziła mi w drogę. I tego samego oczekiwała ode mnie. Ale zawsze wszystko wiedziała i wystarczyło że patrzyła gdy było źle.

Gdyby ludzie tacy byli chyba częściej bym ich kochał.

“Pomysł, że liberał musi zaakceptować szkodliwy nonsens głoszący, że im mniej regulacji, tym lepiej (tak jakby istniał jakiś pierwotny stan wolnego rynku, w którym stosunki korporacyjne nie są zdeterminowane przez prawo pozytywne, np. przez prawo podatkowe, własności, umów, antymonopolistyczne itp.), jest obraźliwy dla inteligencji liberałów. I być może ostateczne zdyskredytowanie tego głupiego a szkodliwego konceptu będzie jednym z pozytywnych skutków obecnego kryzysu finansowego.”

Takie oto stanowisko prezentuje nam Kultura Liberalna słowami profesora Sadurskiego. Z tym zdyskredytowanie wolnego rynku jako głupiego i szkodliwego konceptu to ja trochę się gubię już, bo to jakaś taka dziwna śpiewka zasadniczo i socjalistów i konserwatystów, i liberałów jak się okazuję. W sensie potocznego pojmowania. I jak ja mam tu się tłumaczyć takiemu quasiemu dajmy na to, czemu jak dla mnie polityka i wszystko wkoło to synonim komunizmu.

Mniejsza zresztą o to. Nie rzecz w tym że koncepcja wolnego rynku jest w pojmowaniu współczesnego, przeciętnego obywatela nie wnikającego za nadto w jakieś filozoficzne rozważania i teorie ekonomiczne koncepcją odrażającą, wrogą w powszechnym mniemaniu temu człowiekowi. Rzecz w tym że w gruncie rzeczy, o ile dobrze zrozumiałem profesora Sadurskiego, ja się chyba jestem w stanie zgodzić z jego stanowiskiem. W zasadzie zgodzić z tym zdaniem:

“tak jakby istniał jakiś pierwotny stan wolnego rynku, w którym stosunki korporacyjne nie są zdeterminowane przez prawo pozytywne, np. przez prawo podatkowe, własności, umów, antymonopolistyczne itp.”

czyli tym co wziął w nawias, jako taką przystawkę do swego twierdzenia.

Jest bowiem tak że wolny rynek to strasznie mityczna rzecz. Natomiast taki Lewiatan który mityczny ponoć jak najbardziej być winien, dotyka nas w rzeczywistości dotykiem prawdziwym. Dotykiem jakim niewidzialna ręka właśnie tylko w mitach już teraz może się pochwalić.

Teza jaką prezentuje profesor w moim rozumieniu jest taka - mamy cały ten “fajny” system (fajny zapewne dla profesora, dla mnie może nie koniecznie - no ale to kwestie tej filozofii którą, jak wspomniałem mało co kto głowę sobie zaprząta) i ten pociąg z całą swoją bezwładnością jakby na to nie patrzeć ma coś takiego jak wolny rynek w szerokim poważaniu.

Warto jednak zauważyć że dla liberała klasycznego rynek to nic innego jak ludzie. Wolny rynek to swoboda działań (w obrębie kulturowej moralności, czy jak sobie tam te normy które określają co nie budzi w społeczeństwie odrazy nazwać) tych ludzi.

I co za tym idzie? Ano po mojemu wychodzi że współczesny liberalizm, jak i realny socjalizm mimo pięknych haseł o bliskości ludziom zwyczajnie zapomina o swoich podstawach. Piramidalne koncepcje tworzone przez znudzonych intelektualistów rozrastają się do takich rozmiarów i tworzą tyle wątków pobocznych że w gruncie rzeczy nie wiadomo o co chodzi.

Bo jeżeli chodzi tylko o to aby zapewnić ludziom żarcie, swobodny seks i przedłużyć ich życie na tyle aby jak najdłużej byli produktywni dla substancji społecznej, co przyniesie ludzkości jako jednolitemu bytowi jakąś niesamowitą przyszłość, to zasadniczo dzieci w przedszkolu mają koncepcje o wiele fajniejsze.

A moja teza jest taka, że tam gdzie mamy mieć przyjemnie non stop tam nie ma o co walczyć. A jak nie ma o co walczyć, nie ma o co się martwić to z czasem “Wielkie Żarcie” wychodzi. I nic ponad to.

I ja jako skrajny libertyn nie potrzebuje społeczeństwa libertynów. Potrzebuje norm, potrzebuje praw, potrzebuje stałości którą niepostrzeżenie mogę obrzygać, obszczać a potem znów rozegrać kolejną grzeszną grę ku chwale Dionizosa. Jak dla mnie wiele większy fan jest gdy na złą drogę sprowadzi się świadomą cnotliwą istotę, niż gdy przymusowo będę ludziom miodem swój punkt widzenie wpajał. Tak już jakoś mam że to pierwsze mnie kręci a drugie obrzydza.

Żem kurdie pojechał…

“Jam jest częścią tej siły która wiecznie zła pragnąc, wiecznie dobro czyni”

Coby patetyczności w tym wielowątkowym wynurzeniu stało się zadość.

Albo na odwrót, jak kto woli. W sensie tego cytatu.